2015, ഏപ്രിൽ 8, ബുധനാഴ്‌ച

സൗഹൃദം

ഞാനിതെവിടെയാണു്?

ചീവീടുകളുടെ തീവ്രശബ്ദം ചെവിതുളച്ചു കയറുന്നു. ചുറ്റുമിരുട്ടാണു്‌... ആകാശത്തില്‍ അങ്ങിങ്ങു കാണുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളുടെ അരണ്ടവെളിച്ചത്തില്‍ ചുറ്റുമുള്ള വിജനത എനിക്കു തിരിച്ചറിയാനാകുന്നുണ്ടു്. അങ്ങുദൂരെ നിഴല്‍പോലെ കാണുന്ന ചെറിയൊരു വീടൊഴികെ ഒരു കുറ്റിച്ചെടിപോലും കാണാനില്ലല്ലോ.. ആകെ വരണ്ടൊരു മരുപ്രദേശംപോലെ...

ഞാന്‍ ആ വീടിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.
ഒരിളംകാറ്റുപോലും വീശുന്നില്ല. അവിയ്ക്കുന്ന ചൂടിനാല്‍ ശരീരമാകെ വിയര്‍ത്തൊലിക്കുന്നു.
അടുത്തെന്തോറും വ്യക്തമാകുന്നു, മേല്‍ക്കൂര തകര്‍ന്നുതുടങ്ങിയ, ജനവാതിലുകള്‍ പൊളിഞ്ഞ ഒരു പഴയ വീടു്. 

ഇരുട്ടില്‍, അതൊരു പ്രേതാലയംപോലെയുണ്ടു്. 
തികച്ചും അപ്രതീക്ഷിതമായാണു് ആ വീടിനുള്ളില്‍ പ്രകാശംപരന്നതു്. എനിക്കിപ്പോള്‍ വ്യക്തമായിക്കാണാം, തകര്‍ന്ന ജനാലയ്ക്കപ്പുറത്തു, മുറിക്കുള്ളില്‍ നില്‍ക്കുന്ന മനുഷ്യനെ!
ദൈവമേ, അതു കിഷോറാണല്ലോ!!!
ബാല്യംമുതല്‍ ബിരുദാനന്തരബിരുദക്ലാസുകള്‍വരെ പിരിയാതെ ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്ന ചങ്ങാതി – ഇവനെയൊന്നു കണ്ടിട്ടിപ്പോള്‍ എത്ര നാളായി!
ഇവനെന്താണീ പ്രേതാലയത്തില്‍ച്ചെയ്യുന്നത്?


പെട്ടന്ന്‍... കാതടപ്പിക്കുന്ന ശബ്ദത്തില്‍ ഒരുഗ്രസ്ഫോടനം! കണ്‍മുന്നില്‍ ചിതറിത്തെറിക്കുന്ന കിഷോര്‍.......

“കിഷ്ഓഓഓഓര്‍ര്‍ര്‍ര്‍....ര്‍ര്‍ര്‍...ര്‍ര്‍...”
അലറിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ടു മുന്നോട്ടോടിയ ഞാന്‍ എവിടെയോ കാല്‍തട്ടി മൂക്കിടിച്ചു വീണു.

ഞാന്‍ തിരിച്ചറിയുന്നു, എന്റെ കിടപ്പുമുറിയിലെ തറയില്‍ത്തന്നെയാണു ഞാന്‍ ... എഴുന്നേറ്റു ലൈറ്റിട്ടു. തലയ്ക്കു മുകളില്‍ ഫാന്‍ പരമാവധി വേഗതയില്‍ കറങ്ങുന്നുണ്ടു്. എങ്കിലും ഞാന്‍ വിയര്‍പ്പില്‍ കുതിര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. ഫ്രിഡ്ജില്‍നിന്ന് അല്പം തണുത്തവെള്ളമെടുത്തു കുടിച്ചു. എന്നിട്ടും കിതപ്പുമാറുന്നില്ലല്ലോ. 

നെറ്റിയിലേക്കു  കൈകള്‍ ചേര്‍ത്തു വച്ചു, കട്ടിലില്‍ അല്പനേരമിരുന്നു.

കിഷോര്‍.........-; അവനെയൊന്നു വിളിക്കണം.

മേശപ്പുറത്തുനിന്നു മൊബൈല്‍ഫോണ്‍ കൈയ്യിലെടുക്കുംമുമ്പേ അതില്‍ നിന്നും മണിനാദമുയര്‍ന്നു. 

മാത്യു വിളിക്കുന്നു.

മാത്യുവും പഴയൊരു സഹപാഠിയാണ്. മാത്യുവും കിഷോറും ബാംഗ്ലൂരില്‍ ഒരേ സ്ഥാപനത്തിലാണു ജോലിചെയ്യുന്നതു്.

മാത്യുവിന്റെ ശബ്ദത്തിലെ വിറയല്‍ തിരിച്ചറിയാന്‍ കഴിയുന്നുണ്ട്.

“അര മണിക്കൂര്‍ മുമ്പ്, ഒരു ബോംബ്‌ സ്ഫോടനത്തില്‍ , നമ്മുടെ കിഷോര്‍ ...”

അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:

ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ