2015, ഏപ്രിൽ 10, വെള്ളിയാഴ്‌ച

യൂദാസ്, നീയെന്തിനു് ആത്മഹത്യചെയ്തു?

കെദ്രോണ്‍ അരുവിയുടെ കരയിലെ ഗത്സമേന്‍തോട്ടത്തില്‍, അന്ത്യയത്താഴത്തിനുശേഷം, ഗുരു മുട്ടുകുത്തി പ്രാര്‍ത്ഥിച്ച അതേപാറയ്ക്കരുകില്‍, ശിമയോന്‍പത്രോസ് മുട്ടുകുത്തി. 

ഒരു രാത്രിയിലെ മുഴുവന്‍ അദ്ധ്വാനത്തിനുംശേഷം ഒരു മത്സ്യത്തെപ്പോലും പിടിക്കാനാകാതെ അന്നുപുലര്‍ച്ചെ തിബേരിയോസ് കടല്‍ത്തീരത്തു വഞ്ചിയടുപ്പിച്ചതുമുതലുള്ള സംഭവങ്ങള്‍ തിരയടിക്കുകയായിരുന്നു, അപ്പോള്‍ അയാളുടെ മനസ്സില്‍ ...

ഈശോയുടെ കുരിശുമരണത്തിനുശേഷം, നിരാശയില്‍ ചെലവഴിച്ച ദിനരാത്രങ്ങള്‍ക്കൊടുവില്‍, ഒരു സന്ധ്യയില്‍, ചങ്ങാതിമാരെയുംകൂട്ടി ശിമയോന്‍ മീന്‍പിടിക്കാനായി കടലില്‍ വീണ്ടും വഞ്ചിയിറക്കി. ആ രാത്രിമുഴുവന്‍ കടലില്‍ വലനീട്ടിയെങ്കിലും ഒരു മത്സ്യംപോലും അതില്‍ കുടുങ്ങിയില്ല. മനംമടുത്താണു പുലര്‍ച്ചെ കരയിലണഞ്ഞതു്.

വഞ്ചി കരയിലടുത്തപ്പോൾ, വഞ്ചിക്കരികിലേക്കു നടന്നെത്തിയ അപരിചിതനായ മനുഷ്യന്‍ ചോദിച്ചു: "കുഞ്ഞുങ്ങളെ,, നിങ്ങളുടെ പക്കല്‍ മത്സ്യംവല്ലതുമുണ്ടോ?"

ഇല്ലെന്നു മറുപടി നല്കിയതു് അന്ത്രയോസാണു്.

"ഒരിക്കല്‍ക്കൂടെ വഞ്ചി കടലിലിലിറക്കൂ, വലതുവശത്തേക്കു നീക്കി വലയിടൂ."

ആ അപരിചിതന്റെ വാക്കുകള്‍കേട്ടപ്പോള്‍ സത്യത്തില്‍ ശിമയോനു ദേഷ്യമാണുതോന്നിയതു്. പിച്ചവച്ചു നടന്നുതുടങ്ങിയ കാലംമുതല്‍ കടലിനെയറിയുന്ന ഞങ്ങളോടാണ് ഇയാള്‍ പറയുന്നതു്...  വീണ്ടും വലയിറക്കാന്‍! അതും വലതുവശത്തേക്കു നീക്കി...! ഓരോ സമയത്തും, ഈ കടലിൽ മത്സ്യക്കൂട്ടങ്ങളുണ്ടാകാൻ സാദ്ധ്യതയുള്ള സ്ഥലങ്ങളെല്ലാം കൈവെള്ളയിലെ രേഖകൾപോലെ വ്യക്തമാണു ശിമയോൻപത്രോസിന്!

എങ്കിലും സ്നേഹമസൃണവും അധികാരപൂര്‍ണ്ണവുമായ ആ വാക്കുകള്‍ അവഗണിക്കാനായില്ല. വഞ്ചി വീണ്ടും കടലിലിലിറക്കി. അയാൾപറഞ്ഞതുപോലെ വലതുവശത്തേക്കു നീക്കിത്തന്നെ വലയിട്ടു.
കടലില്‍നീട്ടിയ വല, തിരികെ വഞ്ചിയിലേക്കു വലിച്ചുകയറ്റുമ്പോഴാണു് അത്ഭുതപ്പെട്ടു പോയതു് ! അതില്‍നിറഞ്ഞ മത്സ്യങ്ങളുടെ ഭാരത്താല്‍, വലവലിച്ചു വഞ്ചിയിലേക്കു കയറ്റാന്‍, നന്നേ പാടുപെട്ടു. വല കീറാതിരുന്നതു ഭാഗ്യമായി. ഇത്രയും കൃത്യതയോടെ മത്സ്യക്കൂട്ടംനില്‍ക്കുന്ന സ്ഥലമെവിടെയെന്നറിഞ്ഞ ഈ മനുഷ്യൻ ആരെന്ന അത്ഭുതത്തോടെയാണു് എല്ലാവരും കരയിലേക്കു വഞ്ചിതുഴഞ്ഞതു്.

കരയില്‍നിന്ന് ഏതാണ്ടു നൂറുവാരയകലെ വഞ്ചിയെത്തിയപ്പോള്‍ യോഹന്നാന്‍ വിളിച്ചുകൂവി: "അതു മറ്റാരുമല്ല... എൻ്റെ കര്‍ത്താവാണു്... ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേറ്റ എൻ്റെ  കര്‍ത്താവ്...."

"ഈശോയേ, ഞാനെന്തേ നിന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല!" ശിമയോന്‍ അത്ഭുതത്തോടെ കരയിലേക്കു നോക്കി. 

അടിവസ്ത്രംമാത്രമണിഞ്ഞുനിന്നിരുന്ന ശിമയോന്‍, പെട്ടെന്നു മേലങ്കി വാരിച്ചുറ്റി കടലിലേക്കുചാടി നീന്തി. വഞ്ചിയെത്തുന്നതിനുമുമ്പേ, കരയില്‍, ഈശോയുടെ സമീപമെത്തി. 


 "കര്‍ത്താവേ, ഞാന്‍ പാപിയാണേ, നീയെന്നെ വിട്ടുപോയ്ക്കൊള്ളൂ...."
ഈശോയുടെമുമ്പില്‍ മുട്ടില്‍നിന്നു ശിമയോന്‍ കരഞ്ഞു.

വഞ്ചി കരയിലടുത്തു. അപ്പോള്‍ പിടിച്ചുകൊണ്ടുവന്ന മത്സ്യങ്ങളിൽനിന്നു ചിലതു ചുട്ടെടുത്ത്, കടല്‍ത്തീരത്തുതന്നെ പ്രാതലൊരുക്കി.
പ്രാതലിനുശേഷം ഈശോ ശിമയോനോടു ചോദിച്ചു:

"യോനായുടെ പുത്രനായ ശിമയോനേ, നീയെന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നോ?"

"ഉവ്വു കര്‍ത്താവേ" മറുപടി പെട്ടെന്നായിരുന്നു. 

"നീയെന്റെ ആടുകളെ മേയ്ക്കുക!"

ഒരു നിമിഷത്തെ നിശബ്ദതയ്ക്കുശേഷം ഈശോ വീണ്ടും ചോദിച്ചു: "ശിമയോനേ, ഇവരെല്ലാവരെയുംകാളധികമായി നീയെന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നോ?"

"കര്‍ത്താവേ, ഞാന്‍ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുവെന്ന് നീയറിയുന്നല്ലോ!"

"എന്റെ കുഞ്ഞാടുകളെ മേയ്ക്കുക."

മൗനത്തിന്റെ മേലാപ്പണിഞ്ഞ ചില നിമിഷങ്ങള്‍ കടന്നുപോയി. ഈശോ ശിമയോന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി. അയാളുടെ കണ്ണുകളില്‍ത്തന്നെ ദൃഷ്ടിയുറപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, അവന്‍ ഒരിക്കല്‍ക്കൂടെ ചോദിച്ചു: "ശിമയോനേ, യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ നീയെന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുവോ?"

യേശുവിന്റെ കണ്ണുകളില്‍നിന്ന് ഒരു വാള്‍ തന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്കു തുളച്ചുകയറുന്നതായി ശിമയോനു തോന്നി...

ആ വര്‍ഷത്തെ പ്രധാനപുരോഹിതനായിരുന്ന കയ്യാഫാസിന്റെ ഭവനത്തില്‍വച്ച്, യഹൂദപ്രമാണികള്‍ ഈശോയെ ചോദ്യംചെയ്തു. പൂമുഖത്തു ബന്ധിതനായിനിന്ന ഈശോയില്‍നിന്ന്‍ ഏതാനുംവാരയകലെ തീകാഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന സേവകര്‍ക്കിടയില്‍, ശിമയോനുമിരുന്നു. മനസ്സില്‍ ഭയം അലയടിച്ചിരുന്നെങ്കിലും ഗുരുവിനെ അവരെന്തുചെയ്യുമെന്നറിയാനുള്ള ആകാംക്ഷയാണു ശിമയോനെ അവിടെത്തിച്ചതു്.
 
തീകായാനിരുന്നവര്‍ക്കിടയിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു പരിചാരിക അവനോടു  ചോദിച്ചു: "ആ നില്‍ക്കുന്നവന്റെ ശിഷ്യനല്ലേ നീ?"

"അല്ല" ശിമയോന്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു.

"നിന്നെ ഞാന്‍ അവനോടൊപ്പം കണ്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ" അപ്പോള്‍ അവിടേക്കെത്തിയ മറ്റൊരുവന്‍ പറഞ്ഞു.

"നിങ്ങള്‍ക്കാളു തെറ്റിയതാകും" ശിമയോന്‍ തലതിരിച്ചു.

"സംസാരംകേട്ടിട്ട്, നിങ്ങളൊരു ഗലീലിയനാണെന്നു തോന്നുന്നല്ലോ. ഇവന്റെ ശിഷ്യരിലധികവും ഗലീലിയരാണല്ലോ!"

"നിങ്ങളെന്നെ വെറുതേ വിടൂ. ഞാനിയാളെ അറിയുകപോലുമില്ല." 

അവന്‍ പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് അവിടെനിന്നെഴുന്നേറ്റു. പെട്ടെന്ന്, എവിടെയോ പാതിരാക്കോഴി രണ്ടുവട്ടം കൂകി. 

സ്വയമറിയാതെ ശിമയോന്‍ ഈശോയ്ക്കുനേരെ നോക്കിപ്പോയി. അവന്റെ കണ്ണുകള്‍ ഈശോയുടെ കണ്ണുകളുമായി ഒരുനിമിഷമിടഞ്ഞു. ആ നോട്ടത്തില്‍ അവന്റെ ഹൃദയംനുറുങ്ങി. ഇന്നുരാത്രി പൂവന്‍കോഴി രണ്ടുവട്ടം കൂകുന്നതിനുമുമ്പ്, നീയെന്നെ മൂന്നുതവണ തള്ളിപ്പറയുമെന്ന ഈശോയുടെ വാക്കുകള്‍ അപ്പോൾ അവനോര്‍ത്തു. 

പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്കോടിയ ശിമയോന്‍, അവിടെ ഒറ്റയ്ക്കിരുന്നു കരഞ്ഞു.

കയ്യാഫാസിന്റെ ഭവനത്തില്‍ ബന്ധിതനായി നിന്നുകൊണ്ടു നോക്കിയ അതേ നോട്ടമാണിപ്പോഴും! 

ശിമയോന്‍ പത്രോസിന്റെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു. ഇടറിയശബ്ദത്തില്‍ അവന്‍ പറഞ്ഞു; "ഗുരോ നീയെല്ലാമറിയുന്നു, ഞാന്‍ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുവെന്നും നീയറിയുന്നു." മുട്ടുകാലില്‍ നിന്നുകൊണ്ടു് അവന്‍ കുനിഞ്ഞു മണല്‍പ്പുറത്തു നെറ്റിചേര്‍ത്തു.

"പത്രോസേ, നീയെന്റെ കുഞ്ഞാടുകളെ മേയ്ക്കുക" ഈശോ കൈയ്യുയര്‍ത്തി ശിമയോനെ ആശിര്‍വ്വദിച്ചു.

എന്തുകൊണ്ടോ ഒറ്റുകാരനായ യൂദാസ് കറിയോത്തിന്റെ മുഖമായിരുന്നു ശിമയോന്റെ മനസ്സില്‍ അപ്പോള്‍ തെളിഞ്ഞതു്. അറിയാതെ അവന്റെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു. ഈശോ തന്നോടുകാണിച്ച സ്നേഹാധിക്യംനല്കിയ സന്തോഷത്താലാണോ യൂദാസിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഓര്‍മ്മയുണര്‍ത്തിയ സന്താപത്താലാണോ കണ്ണുകള്‍ സജലങ്ങളായതെന്നു തിരിച്ചറിയാന്‍ ശിമയോനു കഴിഞ്ഞില്ല. 

സംഭവബഹുലമായ ആ ദിനത്തിന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ ശിമയോന്റെ മനസ്സിലേക്കു വീണ്ടും പെസഹാരാത്രിയുടെ ചിന്തകള്‍ കൊണ്ടുവന്നു. ഇതേ ഗത്സമേന്‍ തോട്ടത്തിലാണു് ആ രാത്രിയില്‍ അവരെത്തിയതു്, കറിയോത്തുകാരന്‍ യൂദാസിനൊപ്പം! റോമന്‍പടയാളികളേയും പ്രധാനപുരോഹിതന്റെ ശിങ്കിടികളേയും നയിച്ചുകൊണ്ടുവന്ന യൂദാസ്, ഈശോയെ മാറോടുചേര്‍ത്തണച്ചു.

"ഗുരുവേ സ്വസ്തി" അവന്‍ ഈശോയുടെ കവിളില്‍ ചുംബിച്ചു.

"സ്നേഹിതാ, ചുംബനംകൊണ്ടാണോ നീ മനുഷ്യപുത്രനെ ഒറ്റിക്കൊടുക്കുന്നതു്?"

ഈശോയുടെ ചോദ്യംകേട്ട ശിമയോന്‍ അപകടംമണത്തു. കൈയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന വാള്‍, ഉറയില്‍നിന്നൂരി. 

പ്രധാനപുരോഹിതന്റെ പരിചാരകരിലൊരുവന്‍ ഈശോയെ പിടിക്കാനായി മുന്നോട്ടാഞ്ഞു. അവനുനേരെ ശിമയോന്‍ വാള്‍വീശി. വാള്‍ അവന്റെ വലതുചെവിയുടെ അല്പഭാഗം ഛേദിച്ചുകളഞ്ഞു.

"ശിമയോനെ, വാള്‍ ഉറയിലിടുക; വാളെടുത്തവന്‍ വാളാല്‍ത്തന്നെയൊടുങ്ങും" 

ഈശോ പരിചാരകന്റെ മുറിവേറ്റ ചെവിയുടെമേല്‍ തന്റെ കൈകള്‍ചേര്‍ത്തു. അവന്റെ മുറിവു സൗഖ്യമായി.

ആ രാത്രിക്കുശേഷം യൂദാസിനെ ശിമയോന്‍ കണ്ടിട്ടില്ല. കുശവന്റെ പറമ്പില്‍ അവന്‍ തൂങ്ങിച്ചത്തെന്നുകേട്ടിട്ടും കാണാനായി പോയതുമില്ല.

പുരോഹിതപ്രമാണികളുടെയും ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെയും പ്രേരണയാല്‍, ഈശോയെ കുരിശില്‍ത്തറച്ചുകൊല്ലാന്‍ പീലാത്തോസ് വിധിച്ചതറിഞ്ഞ യൂദാസ്, ദേവാലയത്തിലെത്തി പ്രധാനപുരോഹിതനെക്കണ്ടു കലഹിച്ചിരുന്നതായി പിന്നീടറിഞ്ഞു.

"നിഷ്കളങ്കരക്തത്തെ ഒറ്റുകൊടുത്ത മഹാപാപിയാണു ഞാന്‍! പാപത്തിന്റെ കൂലിയായ ഈ പണം എനിക്കുവേണ്ട" യൂദാസ് പ്രധാനപുരോഹിതന്റെ മുന്നില്‍ ക്രോധത്തോടെ അലറി. അവന്‍ അയാളുടെ മുന്നിലേക്ക്, മുപ്പതു വെള്ളിനാണയങ്ങള്‍ വലിച്ചെറിഞ്ഞു.

"എന്നിട്ടു നീയെന്തിനാണു പോയി തൂങ്ങിമരിച്ചതു്? നിനക്ക് ഈശോയുടെ കുരിശിന്‍ചുവട്ടിലേക്കൊന്നോടാമായിരുന്നില്ലേ? ആ പാദങ്ങളില്‍ത്തൊട്ടു മാപ്പിനായി യാചിക്കാമായിരുന്നില്ലേ?" -

ശിമയോന്റെ മനസ്സില്‍ തിബേരിയോസ് കടലിലെ തിരകള്‍പോലെ വീണ്ടും ചിന്തകളലയടിച്ചു.

"നിന്നെക്കാള്‍ വലിയ അപരാധംചെയ്തവനല്ലേ ഞാന്‍!!..... നിരാലംബനായി, പീഡകളേറ്റുവാങ്ങിനിന്നവനെ നിഷ്കരുണം തള്ളിപ്പറഞ്ഞവനല്ലേ ഞാന്‍? ഒരിക്കലല്ല, മൂന്നുവട്ടം! എന്നിട്ടും ഇന്നെത്രവലിയ സ്നേഹമാണ് അവനെന്നോടുകാട്ടിയതെന്നറിയുമോ? തീര്‍ച്ഛയായും നിന്നെയും അവന്‍ സ്നേഹിക്കുമായിരുന്നു...! 
യൂദാസ് നീയെന്തിനാത്മഹത്യചെയ്തു?

നിന്റെ പാപത്തെ പശ്ചാത്താപത്തിന്റെ കണ്ണുനീരില്‍ക്കഴുകി, തിരിച്ചെത്താന്‍ ജീവിതം നിനക്കു വഴിതുറക്കുമായിരുന്നില്ലേ? ആത്മഹത്യകൊണ്ടു നീയെന്തു നേടി, ലോകാവസാനംവരെ നിലനില്‍ക്കുന്ന ഒറ്റുകാരനെന്ന പേരല്ലാതെ? യൂദാസ്...,  ഗുരു നിന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു, ഞങ്ങളെല്ലാവരും നിന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു, 

സ്നേഹമെന്നാല്‍ ചോരയിറ്റുന്ന മുറിവുകളാണെന്നു ജീവിതംകൊണ്ടു തെളിയിച്ച ഗുരുവിന്, നിന്നെ ഒരിക്കല്‍ക്കൂടെ മാറോടുചേര്‍ക്കാനവസരംനല്കാതെ, നീയെന്തിനാത്മഹത്യചെയ്തു... ഗുരുവിന്റെ പാദം കണ്ണീരുകൊണ്ടു കഴുകാന്‍ എനിക്കിന്നവസരം കിട്ടി. എന്നാല്‍ ആത്മഹത്യയാല്‍ നീ ഇല്ലാതാക്കിയത്, നന്മയിലേക്കുള്ള മടങ്ങിവരവല്ലേ?"

ശിമയോന്‍ തന്റെ ചങ്ങാതിയെക്കുറിച്ചോര്‍ത്തു തേങ്ങിക്കരഞ്ഞു. മാനത്ത് വെള്ളിവെളിച്ചംപൊഴിച്ചുനിന്ന ചന്ദ്രൻ കാർമേഘക്കീറുകൾക്കുള്ളിലെവിടെയോ പോയൊളിച്ചു.. 

2015, ഏപ്രിൽ 8, ബുധനാഴ്‌ച

സൗഹൃദം

ഞാനിതെവിടെയാണു്?

ചീവീടുകളുടെ തീവ്രശബ്ദം ചെവിതുളച്ചു കയറുന്നു. ചുറ്റുമിരുട്ടാണു്‌... ആകാശത്തില്‍ അങ്ങിങ്ങു കാണുന്ന നക്ഷത്രങ്ങളുടെ അരണ്ടവെളിച്ചത്തില്‍ ചുറ്റുമുള്ള വിജനത എനിക്കു തിരിച്ചറിയാനാകുന്നുണ്ടു്. അങ്ങുദൂരെ നിഴല്‍പോലെ കാണുന്ന ചെറിയൊരു വീടൊഴികെ ഒരു കുറ്റിച്ചെടിപോലും കാണാനില്ലല്ലോ.. ആകെ വരണ്ടൊരു മരുപ്രദേശംപോലെ...

ഞാന്‍ ആ വീടിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.
ഒരിളംകാറ്റുപോലും വീശുന്നില്ല. അവിയ്ക്കുന്ന ചൂടിനാല്‍ ശരീരമാകെ വിയര്‍ത്തൊലിക്കുന്നു.
അടുത്തെന്തോറും വ്യക്തമാകുന്നു, മേല്‍ക്കൂര തകര്‍ന്നുതുടങ്ങിയ, ജനവാതിലുകള്‍ പൊളിഞ്ഞ ഒരു പഴയ വീടു്. 

ഇരുട്ടില്‍, അതൊരു പ്രേതാലയംപോലെയുണ്ടു്. 
തികച്ചും അപ്രതീക്ഷിതമായാണു് ആ വീടിനുള്ളില്‍ പ്രകാശംപരന്നതു്. എനിക്കിപ്പോള്‍ വ്യക്തമായിക്കാണാം, തകര്‍ന്ന ജനാലയ്ക്കപ്പുറത്തു, മുറിക്കുള്ളില്‍ നില്‍ക്കുന്ന മനുഷ്യനെ!
ദൈവമേ, അതു കിഷോറാണല്ലോ!!!
ബാല്യംമുതല്‍ ബിരുദാനന്തരബിരുദക്ലാസുകള്‍വരെ പിരിയാതെ ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്ന ചങ്ങാതി – ഇവനെയൊന്നു കണ്ടിട്ടിപ്പോള്‍ എത്ര നാളായി!
ഇവനെന്താണീ പ്രേതാലയത്തില്‍ച്ചെയ്യുന്നത്?


പെട്ടന്ന്‍... കാതടപ്പിക്കുന്ന ശബ്ദത്തില്‍ ഒരുഗ്രസ്ഫോടനം! കണ്‍മുന്നില്‍ ചിതറിത്തെറിക്കുന്ന കിഷോര്‍.......

“കിഷ്ഓഓഓഓര്‍ര്‍ര്‍ര്‍....ര്‍ര്‍ര്‍...ര്‍ര്‍...”
അലറിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ടു മുന്നോട്ടോടിയ ഞാന്‍ എവിടെയോ കാല്‍തട്ടി മൂക്കിടിച്ചു വീണു.

ഞാന്‍ തിരിച്ചറിയുന്നു, എന്റെ കിടപ്പുമുറിയിലെ തറയില്‍ത്തന്നെയാണു ഞാന്‍ ... എഴുന്നേറ്റു ലൈറ്റിട്ടു. തലയ്ക്കു മുകളില്‍ ഫാന്‍ പരമാവധി വേഗതയില്‍ കറങ്ങുന്നുണ്ടു്. എങ്കിലും ഞാന്‍ വിയര്‍പ്പില്‍ കുതിര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. ഫ്രിഡ്ജില്‍നിന്ന് അല്പം തണുത്തവെള്ളമെടുത്തു കുടിച്ചു. എന്നിട്ടും കിതപ്പുമാറുന്നില്ലല്ലോ. 

നെറ്റിയിലേക്കു  കൈകള്‍ ചേര്‍ത്തു വച്ചു, കട്ടിലില്‍ അല്പനേരമിരുന്നു.

കിഷോര്‍.........-; അവനെയൊന്നു വിളിക്കണം.

മേശപ്പുറത്തുനിന്നു മൊബൈല്‍ഫോണ്‍ കൈയ്യിലെടുക്കുംമുമ്പേ അതില്‍ നിന്നും മണിനാദമുയര്‍ന്നു. 

മാത്യു വിളിക്കുന്നു.

മാത്യുവും പഴയൊരു സഹപാഠിയാണ്. മാത്യുവും കിഷോറും ബാംഗ്ലൂരില്‍ ഒരേ സ്ഥാപനത്തിലാണു ജോലിചെയ്യുന്നതു്.

മാത്യുവിന്റെ ശബ്ദത്തിലെ വിറയല്‍ തിരിച്ചറിയാന്‍ കഴിയുന്നുണ്ട്.

“അര മണിക്കൂര്‍ മുമ്പ്, ഒരു ബോംബ്‌ സ്ഫോടനത്തില്‍ , നമ്മുടെ കിഷോര്‍ ...”

2015, ഏപ്രിൽ 2, വ്യാഴാഴ്‌ച

എലോയ്, എലോയ് ലാമ സബക്ക്ത്താനി

എലോയ്, എലോയ് ലാമ സബക്ക്ത്താനി 
===========================
ഈശോയെ കുരിശില്‍ത്തറച്ചു കൊല്ലാന്‍ പീലാത്തോസ്‌ വിധിച്ചുവെന്ന വാര്‍ത്തകേട്ടപ്പോള്‍ ചിരിക്കാനാണു തോന്നിയതു്!
മൂന്നുവര്‍ഷക്കാലം ഗുരുവിനോടൊപ്പം ദേശമെങ്ങും ചുറ്റിസ്സഞ്ചരിച്ചവനാണു ഞാന്‍! അദ്ഭുതങ്ങളുടെ പെരുമഴയായിരുന്നു ഓരോ ദിവസവും! സൗഖ്യംനേടുന്ന കുഷ്ഠരോഗികളും കാഴ്ചലഭിക്കുന്ന അന്ധരും നിവര്‍ന്നുനടക്കുന്ന തളര്‍വാതരോഗികളും പതിവുകാഴ്ചകളായിരുന്ന കാലം. മരിച്ചു നാലുനാളുകള്‍ക്കുശേഷം ലാസര്‍ ഉയിര്‍ത്തുവന്നുനിന്നത് എന്റെയും കണ്മുമ്പിലായിരുന്നു.
ഒരു വാക്കില്‍, ഒരു നോക്കില്‍, ഒരു സ്പര്‍ശനത്തില്‍ അത്ഭുതങ്ങള്‍പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന ഗുരുവിനെ ഇവര്‍ക്കെങ്ങനെ കുരിശില്‍ത്തറച്ചു കൊല്ലാനാകും? എനിക്കുതന്ന പണം നഷ്ടമാകുമെന്നതിനപ്പുറം അവരുടെ ആഗ്രഹങ്ങള്‍ സഫലമാകുവാന്‍പോകുന്നില്ല! മുപ്പതു വെള്ളിനാണയങ്ങള്‍ അത്രവലിയ പ്രലോഭനമൊന്നുമല്ല; എങ്കിലും അതത്ര ചെറിയതുകയല്ലല്ലോ!
എങ്ങനെ ഞാന്‍ ചിരിക്കാതിരിക്കും?
എന്താണു സംഭവിക്കുവാന്‍പോകുന്നതെന്നു ഗുരുവിനു നന്നായറിയുമായിരുന്നു. നിങ്ങളിലൊരുവന്‍ എന്നെ ഒറ്റിക്കൊടുക്കുമെന്ന്, പെസഹാഭക്ഷണത്തിനിരിക്കുമ്പോള്‍ ഈശോ പരസ്യമായി പറഞ്ഞതല്ലേ? പെസഹാ അപ്പം എനിക്കുനേരെ നീട്ടുമ്പോള്‍ നീ ചെയ്യാനാഗ്രഹിക്കുന്നതു ചെയ്യുകയെന്ന് അവനെന്നോടു പറഞ്ഞത്, ഒരുപക്ഷേ വേറെയാരും കേട്ടിരിക്കില്ല.
കാല്‍വരിമലയിലെക്കാണ് അവര്‍ ഈശോയെ കൊണ്ടുപോകുന്നതെന്നു കേട്ടു. തന്നെ കുരിശില്ത്തറയ്ക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്ന റോമന്‍പടയാളികളുടെയും ആര്‍പ്പുവിളിക്കുന്ന ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെയുംമുന്നില്‍ ഈശോചെയ്യുന്ന അത്ഭുതം നേരില്‍ക്കാണാന്‍ ഞാനാഗ്രഹിച്ചു. ഇന്നു സംഭവിക്കുന്ന അത്ഭുതത്തോടെ, ഈശോതന്നെയാണു തങ്ങള്‍ കാത്തിരുന്ന മിശിഹായെന്നു തിരിച്ചറിയുന്ന ജനങ്ങള്‍, അവനെ ഇസ്രായേലിന്റെ രാജാവാക്കുകതന്നെചെയ്യും!
അതിന്റെ നേട്ടം എനിക്കുകൂടെ അവകാശപ്പെട്ടതല്ലേ?
എങ്കിലുമെന്തുകൊണ്ടോ ജനക്കൂട്ടത്തോടൊപ്പം കുരിശുയാത്രയെ പിന്തുടരാന്‍ എനിക്കു ഭയംതോന്നി.
കാല്‍വരിമലയുടെ എതിര്‍വശത്തെ കുന്നിലുള്ള കുശവന്റെ പറമ്പും അവിടെ ഒറ്റപ്പെട്ടു നില്‍ക്കുന്ന അത്തിവൃക്ഷവും എനിക്കോര്‍മ്മവന്നു. ആ മരത്തിലിരുന്നാല്‍ കാല്‍വരിയിലെക്കാഴ്ചകള്‍ വളരെ വ്യക്തമായിക്കാണാം. 
ഞാന്‍ അവിടേയ്ക്കോടി.
പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത കാഴ്ചകളാണല്ലോ  കണ്മുമ്പിലുള്ളതു്! കണ്ടാല്‍ മനുഷ്യനാണെന്നുപോലും തിരിച്ചറിയാനാവാത്തവിധം ചോരയില്‍ക്കുളിച്ചു മുള്‍ക്കിരീടംചൂടിനില്‍ക്കുന്ന ഈശോ! അവന്റെ വസ്ത്രങ്ങള്‍ പടയാളികള്‍ ബലമായി ഉരിഞ്ഞെടുക്കുന്നു. അവനെയവര്‍ കുരിശില്‍ക്കിടത്തി, കൈകാലുകള്‍ വലിച്ചുനീട്ടി കുരിശോടു ചേര്‍ക്കുന്നു. ഗുരുവിന്റെ കൈകാലുകളില്‍ വലിയ ഇരുമ്പാണികള്‍ തറച്ചുകയറ്റുന്നു. കുരിശില്‍ പിടയുന്ന അവന്റെ കൈകാലുകള്‍ അവര്‍ കുരിശിലെ ആണിപ്പഴുതുകളിലേയ്ക്കു വലിച്ചുനീട്ടുന്നു. പച്ചമാംസത്തില്‍ കോര്‍ത്ത ആണിയിലേക്ക് ആഞ്ഞുപതിക്കുന്ന കൂടത്തിന്റെ ശബ്ദം.... ജനക്കൂട്ടം ആര്‍ത്തട്ടഹസിക്കുന്നു....
ഇനിയുമെന്താണ് ആ അത്ഭുതം സംഭവിക്കാത്തത്!!!!
എനിക്കു തലകറങ്ങുന്നുവല്ലോ !
മരത്തിന്റെ തായ്ത്തടിയില്‍ ഇറുകെച്ചേര്‍ത്തുപിടിച്ച എന്റെ കൈകളില്‍ ഏതോ ഒരു കാട്ടുവള്ളി തടഞ്ഞു. കാല്‍വരി മലയില്‍ ഈശോയെത്തറച്ച കുരിശ്, പടയാളികള്‍ ലംബമായി ഉയര്‍ത്തിനിറു‍ത്തി.


"യൂദാസ്, ഒരിക്കലും പ്രത്യാശ കൈവെടിയരുത്. ഹൃദയപരമാർത്ഥതയോടെ അനുതപിക്കുക. എന്നിലേക്കു മടങ്ങിവരിക. അനുതപിക്കുന്ന പാപിയെ സ്വർഗ്ഗം കൈവിടില്ല..." ഗുരുവിൻ്റെ മൃദുസ്വരം ഹൃദയതന്ത്രികളെത്തഴുകിയെത്തി.

"നിന്റെ കൊടുംപാതകത്തിനു നിനക്കൊരിക്കലും മാപ്പില്ല..." അടുത്ത നിമിഷത്തിൽത്തന്നെ
ഏദനിലെ *പുരാതനസര്‍പ്പം യൂദാസിന്റെ ചിന്തകളിലേക്കു വീണ്ടും വിഷംവമിച്ചു..

കൈയ്യില്‍ത്തടഞ്ഞ കാട്ടുവള്ളിയില്‍ത്തീര്‍ത്ത കുരുക്കില്‍ അവന്റെ കഴുത്തു ഞെരിഞ്ഞു...ആകാശത്തിനും ഭൂമിക്കുമിടയില്‍ യൂദാസിന്റെ ശരീരം തൂങ്ങിയാടി!

ക്ഷമാസാഗരമായ സര്‍വ്വശക്തന്റെ അപരിമേയമായ കരുണയെക്കൈവെടിഞ്ഞ ശിഷ്യനെയോര്‍ത്തു്, കാല്‍വരിയിലെ കുരിശില്‍ കൊടുംവേദനയോടെ പിടഞ്ഞുകൊണ്ട്, ഈശോ അപ്പോള്‍ ഉറക്കെക്കരഞ്ഞു:

“*എലോയ്, എലോയ് ലാമ സബക്ക്ത്താനി....”
-----------------------------------------------------------

* ഏദനില്‍ ഹവ്വയ്ക്കായി വിലക്കപ്പെട്ട കനി നല്കിയ സര്‍പ്പം
* എലോയ്, എലോയ് ലാമ സബക്ക്ത്താനി - എന്റെ ദൈവമേ, എന്റെ ദൈവമേ, എന്തുകൊണ്ടു നീ എന്നെയുപേക്ഷിച്ചു - സങ്കീർത്തനം 22:1