2015, ഡിസംബർ 11, വെള്ളിയാഴ്‌ച

കാലിത്തൊഴുത്തില്‍

മാമരം തണുപ്പിൽ, ഒരു
കാലിത്തൊഴുത്തിന്റെയുള്ളില്‍

കരചരണങ്ങള്‍ കുടഞ്ഞും - ചേലില്‍
മോണകള്‍ കാട്ടിച്ചിരിച്ചും

കണ്‍കള്‍ തുറന്നു കിടന്നൂ, ഉണ്ണി
കന്യകാമാതാവിന്‍ ചാരെ!
താരകങ്ങള്‍ പുഞ്ചിരിച്ചൂ, വാനി-
ലമ്പിളിയും ചിരി തൂകി!

എറിടുമാനന്ദമോടെ നന്നായ്
ആനന്ദ നൃത്തം ചവിട്ടി

ആട്ടിടയന്മാര്‍ വന്നെത്തീ, ഉണ്ണി-
യേശുവേക്കണ്ടു വണങ്ങി!

താരകം നേര്‍വഴി കാട്ടി, പൂജ-
രാജാക്കള്‍ ദൂരെ നിന്നെത്തി!

കുന്തിരിക്കം, മീറ, സ്വര്‍ണ്ണം; കാഴ്ച-
ദ്രവ്യങ്ങളുണ്ണിക്കു നല്‍കി!

ജോസഫും മേരിയുമപ്പോള്‍ മോദാല്‍
ഉള്‍പ്പുളകത്തോടെ നിന്നു!

ലോകപാപങ്ങള്‍ ഹരിക്കാന്‍ വന്ന
ലോകേശ പുത്രനെന്‍ സ്തോത്രം!

(ഒന്നാം വര്‍ഷപ്രീഡിഗ്രിക്കു പഠിക്കുമ്പോള്‍ (1987)  എഴുതിയ കവിത. 1988 ഡിസംബര്‍ ലക്കം 'സ്നേഹസേന' മാസികയില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചു.) 

2015, സെപ്റ്റംബർ 8, ചൊവ്വാഴ്ച

ഓണക്കാലം

ടിമാസക്കാറൊഴിഞ്ഞു പോയ് മാനത്തു്;
ഓടിയണഞ്ഞല്ലോ ചിങ്ങമാസം!
എങ്ങോ മറഞ്ഞൊരെന്‍ ബാല്യസ്മരണക-
ളെന്നിലുണര്‍ത്തുന്നൊരോണ മാസം!
പൂക്കളിറുക്കുവാന്‍ പാടവരമ്പത്തു
പൂക്കൂടയേന്തിയലഞ്ഞ ബാല്യം;
നിത്യവും മുറ്റത്തു ചേലെഴും പൂക്കളാ-
ലത്തക്കളം തീര്‍ത്ത പുണ്യകാലം.

കോടിയുടുത്തേറെക്കേമത്തം ഭാവിച്ചു
കൂട്ടരോടൊപ്പം മദിച്ച കാലം;
മുറ്റത്തെ മുത്തശ്ശിമാവിലെയൂഞ്ഞാലില്‍
മാനത്തുയര്‍ന്നു പറന്ന കാലം...
കാലപ്രവാഹത്തിനൊപ്പമൊഴുകിപ്പോയ്
നലമെഴുമക്കാലമെന്നില്‍ നിന്നും!
എന്നാല്‍ മലയാളമുള്ള കാലത്തോള-
മെന്നുമോണത്തിന്‍ ഗരിമയുണ്ടാം;
നാടിന്‍ പ്രജകള്‍ തന്‍ ക്ഷേമൈശ്വര്യങ്ങള്‍ക്കായു്,
നന്മ നിറഞ്ഞ മനസ്സുമായി,
നാടു ഭരിച്ച നൃപന്റെ സ്മരണകള്‍
നാടാകെയുത്സവ ഘോഷമേകും!

ആദ്യാനുരാഗം

                                                    


വിരുന്നെത്തി വീണ്ടും വസന്തം
വിടചൊല്ലിപ്പിരിഞ്ഞ  വീഥികളില്‍
പ്രണയത്തിന്‍ ഹൃദ്യസുഗന്ധം പരത്തി,
സ്മരണതന്‍ പൂക്കള്‍ വിടര്‍ന്നൂ...

പുലര്‍മഞ്ഞുതുള്ളി പോല്‍, കുളിര്‍കാറ്റു പോലെ,
ഹൃദയത്തിലേയ്ക്കു നീ വന്നൂ,
വേനലില്‍ വഴിതെറ്റിയെത്തിയ മാരിപോല്‍
കുളിരേകി,യെങ്ങോ മറഞ്ഞു!

സര്‍വ്വംചമച്ചവന്‍ കഥ മാറ്റിയെഴുതി,
സഹചാരികള്‍ വേറെയായി
മനതാരില്‍ മായാതെ, മറയാതെയിന്നും
പ്രിയതരമാദ്യാനുരാഗം; കാലം
മായ്ക്കാത്ത പ്രിയ വര്‍ണ്ണചിത്രം!

2015, സെപ്റ്റംബർ 4, വെള്ളിയാഴ്‌ച

സ്മൃതികളിലെ തിരുവോണം

എമിറേറ്റ്സ് റോഡിലെ ആറുവരിപ്പാതയിലെ വാഹനങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ സതീഷിന്റെ   ടൊയോട്ടാ ഫോര്‍ച്യൂണര്‍ ജബല്‍അലിയില്‍നിന്നു ഷാര്‍ജ്ജയിലേക്കു കുതിച്ചു പാഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. നാട്ടിലെ രീതിയില്‍ പറഞ്ഞാല്‍, ഇതൊരു പന്ത്രണ്ടുവരിപ്പാതയാണു്. ഇരുവശത്തേക്കും ആറുവരികള്‍ വീതം. എല്ലാ വരികളിലും നിരയായൊഴുകുകയാണു വാഹനങ്ങള്‍ ...

പുലര്‍ച്ചെ  ആറു മണിക്കു ഷാര്‍ജ്ജയിലെ ഫ്ലാറ്റില്‍ നിന്നിറങ്ങിയാലേ ഏഴുമണിക്കു മുമ്പായി ജബല്‍അലിയിലുള്ള ഓഫീസിലെത്തുകയുള്ളൂ. രാവിലെ ഏഴുമണി മുതല്‍ വൈകുന്നേരം ആറുമണി വരെ കടുത്ത മാനസ്സിക സമ്മര്‍ദ്ദം നല്കുന്ന ജോലിത്തിരക്കുകള്‍... പന്ത്രണ്ടു മുതല്‍ ഒന്നുവരെ ഉച്ചഭക്ഷണത്തിനും വിശ്രമത്തിനുമുള്ള സമയമാണെങ്കിലും തിരക്കുകള്‍ക്കിടയില്‍ പലപ്പോഴും ഭക്ഷണം കഴിക്കാന്‍ പോലും സമയം കിട്ടാറില്ലെന്നതാണു സത്യം. ഓഫീസ് സമയം കഴിഞ്ഞാല്‍ വീട്ടിലേക്കെത്താന്‍ വീണ്ടും ഒരുമണിക്കൂര്‍ ഡ്രൈവിംഗ്...

എമിറേറ്റ്സ് റോഡിലൂടെ ഷാര്‍ജ്ജയിലെത്താന്‍ അല്പം കൂടുതല്‍ ദൂരം സഞ്ചരിക്കണം. എങ്കിലും ഷെയ്ഖ് മുഹമ്മദ് ബിന്‍ സയീദ് റോഡിലെ കടുത്ത വാഹനത്തിരക്കുമായി തുലനം ചെയ്യുമ്പോള്‍ എമിറേറ്റ്സ് റോഡാണു യാത്രാ സമയം കുറയ്ക്കാന്‍ നല്ലതു്. ഷാര്‍ജ്ജയിലേക്കു നയിക്കുന്ന മല്ലിഹ റോഡിന്റെ മൂന്നു വരിയിലേക്കു തിരിയുന്നിടം വരെ പരമാവധി വേഗതയില്‍ തടസ്സങ്ങളില്ലാതെ വണ്ടിയോടിക്കാം.

പിന്നില്‍ വന്നിരുന്ന വാഹനത്തിന്റെ ഹെഡ് ലൈറ്റ് തുടര്‍ച്ചയായി മിന്നി. എന്റെ വഴിയില്‍ തടസ്സമാകുന്ന നിന്റെ വാഹനം വേറെ ലെയിനിലേക്കു മാറ്റൂ എന്ന, പിന്നിലെ ഡ്രൈവറുടെ ധാര്‍ഷ്ട്യം നിറഞ്ഞ ആജ്ഞയാണതു്. സതീഷ് വേഗമാപിനിയിലേക്കു നോക്കി. 140നും അല്പം താഴെയാണു സൂചി. മണിക്കൂറില്‍ 120 കിലോമീറ്ററാണു് എമിറേറ്റ്സ് റോഡിലനുവദനീയമായ പരമാവധി വേഗം. മണിക്കൂറില്‍ 140 കിലോമീറ്റര്‍ വേഗതയിലെത്തിയാലേ റഡാര്‍ ക്യാമറ പ്രവര്‍ത്തിക്കൂ എന്നതിനാല്‍ കൂടുതല്‍ വാഹനങ്ങളും അത്രയും വേഗത നിലനിര്‍ത്താറുണ്ടു്. അനുവദനീയമായ പരമാവധി വേഗതയില്‍ പോകുമ്പോഴും പിന്നില്‍ വന്നു ഹെഡ് ലൈറ്റു മിന്നിക്കുന്ന ഡ്രൈവറോടു പെട്ടന്നൊരു ദേഷ്യം തോന്നി. ഡബിള്‍ ഇന്‍ഡിക്കേറ്റര്‍ മിന്നിച്ചു കൊണ്ടു്, സതീഷ് മെല്ലെ ബ്രേക്കില്‍ കാലമര്‍ത്തി. വഴി മാറാന്‍ തല്ക്കാലം ഉദ്യേശമില്ല എന്ന സന്ദേശം മനസ്സിലാക്കിയ പിന്നിലെ ഡ്രൈവര്‍ ഹെഡ് ലൈറ്റ് മിന്നിക്കുന്നതു നിറുത്തി.

പെട്ടെന്നുണ്ടായ ദേഷ്യം മാറിയ സതീഷ്, പിന്നിലെ വാഹനത്തിനായി ലെയിന്‍ മാറിക്കൊടുക്കാം എന്നു ചിന്തിച്ച നിമിഷത്തില്‍ത്തന്നെ പിന്നിലുണ്ടായിരുന്ന ഇന്‍ഫിനിറ്റി ക്യുഎക്സ്-80, വലതുവശത്തെ ലെയിനിലൂടെ സതീഷിനു മുന്നിലെത്തി. ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലിരുന്ന മീശ മുളയ്ക്കാത്ത അറബിപ്പയ്യനെ മിന്നായം പോലെ കണ്ട സതീഷ് അവനില്‍ നിന്നും ഒരു കുറുമ്പു തിരികെ പ്രതീക്ഷിച്ചു. പ്രതീക്ഷയൊട്ടും തെറ്റിയില്ല, സതീഷിന്റെ വാഹനത്തിനു മുന്നിലേക്കു കയറിയ ഉടന്‍ അവന്‍ പെട്ടെന്നു ബ്രേക്കിടുകയും അതിനേക്കാള്‍ പെട്ടെന്നു വേഗം കൂട്ടി വണ്ടി മുന്നോട്ടു പായിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നാല്‍ അവന്റെ ചെയ്തി അപ്രതീക്ഷിതമല്ലാതിരുന്നതിനാല്‍ അവന്‍ ബ്രേക്കു ചവിട്ടുന്നതിനു മുമ്പേ സതീഷ് വലത്തേ ലെയിനിലേക്കു മാറിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

തന്നെ ഡ്രൈവിംഗ് പഠിപ്പിച്ച ജാഫര്‍ ഗുല്‍ മുഹമ്മദ് എന്ന പാകിസ്താനി *ഉസ്താദിനെ സതീഷ് ഓര്‍മ്മിച്ചു പോയി. തുടര്‍ച്ചയായി അഞ്ചുതവണ ഡ്രൈവിംഗ് ടെസ്റ്റില്‍ പരാജയം രുചിച്ച ശേഷം ആറാമത്തെ ടെസ്റ്റിനുള്ള പരിശീലനത്തിനായി ഡ്രൈവിംഗ് സ്കൂളില്‍ എത്തിയപ്പോഴാണു് അദ്ദേഹത്തെ ഉസ്താദായി കിട്ടിയതു്. 

"ഭായ് സാബ്, ആപ് ഗാഡി ചലാനേ കോ ബഹുത് ഡര്‍തേ ഹേം. ഐസേ ഹേ തോ ആപ് കഭീ ടെസ്റ്റ് പാസ് നഹി ഹോംഗേ..."

ക്ലാസ് തുടങ്ങിയ ദിവസം തന്നെ ഉസ്താദ് പറഞ്ഞു.

സതീഷിന്റെ പേടിമാറ്റാനായി തിരക്കുള്ള റോഡിലൂടെ സ്റ്റിയറിംഗില്‍ കൈ തൊടാതെ വണ്ടിയോടിപ്പിച്ചൂ, ഉസ്താദ്. വലത്തേയറ്റത്തുള്ള ലെയിനില്‍ നിന്നും റിയര്‍വ്യൂ മിററില്‍ മാത്രം നോക്കി ഇടത്തേയറ്റത്തെ ലെയിനിലേക്കു്, മറ്റു വാഹനങ്ങള്‍ക്കിടയിലൂടെ വാഹനം കുതിച്ചു പായിക്കാന്‍ പരിശീലിപ്പിച്ചതു ഉസ്താദ് ജാഫര്‍ ഗുല്‍ മുഹമ്മദാണ്.

ഡ്രൈവിങ്ങ് ടെസ്റ്റ് പാസ്സായ സന്തോഷവാര്‍ത്ത അറിയിക്കാനെത്തിയപ്പോള്‍ സതീഷിനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു കൊണ്ടു് ഉസ്താദു് പറഞ്ഞു:

"താങ്കളുടെ ഭയം മാറ്റാന്‍ വേണ്ടി മാത്രമാണു ഞാന്‍ ചില കടുംകൈകളൊക്കെ ചെയ്യിച്ചതു്. ഒറ്റയ്ക്കു വണ്ടിയോടിക്കുമ്പോള്‍ ശ്രദ്ധിക്കണം; നമ്മള്‍ മൂലം ആര്‍ക്കും ഒരപകടവും സംഭവിക്കരുതു്.  
ഹമേശാ യേ യാദ് രഖ്നാ ഹേം, കഭീ ഡര്‍നാ മത്! ഡര്‍ ഗയാ തോ, സോചോ, മര്‍ ഗയാ...." 

ഷോലേയിലെ ഗബ്ബാര്‍ സിംഗിനെ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചു കൊണ്ടു് ഉസ്താദ് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

ഫോണ്‍ബെല്ലാണു സതീഷിനെ ചിന്തകളില്‍ നിന്നുണര്‍ത്തിയതു്. ഹെഡ്സെറ്റ് ഇല്ലാതിരുന്നതിനാല്‍ അറ്റന്‍ഡ് ചെയ്തില്ല. ഫോണ്‍ വീണ്ടും രണ്ടുതവണ റിംഗ് ചെയ്തതിനാല്‍ വണ്ടി റോഡിന്റെ വലതു വശത്തേക്കൊതുക്കി നിറുത്തി.

വിജയ് മേനോനാണു വിളിച്ചിരുന്നതു്. തിരികെ വിളിച്ചു. നമ്പര്‍ ബിസിയായിരുന്നു. ഒരു നിമിഷത്തിനു ശേഷം വീണ്ടും ശ്രമിച്ചപ്പോള്‍ അയാളെ ലൈനില്‍ കിട്ടി.

"എനിക്കു തോന്നിയിരുന്നു, ഡ്രൈവിങ്ങിലായിരിക്കുമെന്നു്. ഈ വെള്ളിയാഴ്ച നമുക്കെല്ലാവര്‍ക്കും കൂടെ ഒന്നിരിക്കണം. ഓണാഘോഷങ്ങളുടെ ഒരന്തിമരൂപമുണ്ടാക്കണം. തിരുവോണം കഴിഞ്ഞു മൂന്നാമത്തെ വെള്ളിയാഴ്ചയാണ് ഹാള്‍ കിട്ടിയിട്ടുള്ളതു്. അതിനിടയിലിനി അഞ്ചോ ആറോ വെള്ളിയാഴ്ചകള്‍ മാത്രമേ പ്ലാനിങ്ങിനും പ്രാക്ടീസിനുമൊക്കെക്കൂടി കിട്ടുകയുള്ളു...

ഓരോരുത്തരെയായി വിളിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണു് ഞാന്‍ . ഒരാള്‍ക്കും ഒരുത്തരവാദിത്തവും താല്പര്യവുമില്ല; ഇതിപ്പോള്‍ എന്റെ മാത്രം ആവശ്യമല്ലല്ലോ... അടുത്ത വെള്ളിയാഴ്ച വൈകിട്ടു് ആറു മണിക്കു തന്നെയെത്തണം, കോര്‍ണിഷിലുള്ള ഹനീഫിന്റെ ഫ്ലാറ്റില്‍ ..."


സതീഷ്‌ വീണ്ടും വണ്ടി റോഡിലേക്കിറക്കി.



വിജയ്‌ മേനോന്‍ *എത്തിസലാത്തിലാണു ജോലി ചെയ്യുന്നതു്. ആഴ്ചയില്‍ അഞ്ചു ദിവസം ജോലി ചെയ്‌താല്‍ മതി, അതും എട്ടു മണിക്കൂര്‍ മാത്രം. സര്‍ക്കാര്‍ സര്‍വീസില്‍ സുഖിച്ചു ജോലി ചെയ്യുന്ന അയാള്‍ക്കൊന്നും ദിവസവും പതിന്നാലു മണിക്കൂര്‍ വരെ ജോലിയെടുക്കേണ്ടി വരുന്ന സ്വകാര്യ മേഖലയിലെ ജോലിക്കാരുടെ ദുഃസ്ഥിതി മനസ്സിലാകില്ല. ആകെ ഒരു വെള്ളിയാഴ്ചയാണു് അവധി കിട്ടുക. അതും ഇങ്ങനെ ഓരോരോ പരിപാടികളുടെ പിന്നാലെ പോയിത്തീരും. ഇനിയിപ്പോള്‍ മൂന്നാലു മാസം ഓണാഘോഷങ്ങളുടെ തിരക്കാണു്. ക്രിസ്തുമസ് - പുതുവത്സര ആഘോഷങ്ങള്‍ തുടങ്ങുന്നതു വരെയുള്ള വെള്ളിയാഴ്ചകളിലെല്ലാം വിവിധ സംഘടനകളുടെ നേതൃത്വത്തില്‍ ഓണാഘോഷ പരിപാടികള്‍ അരങ്ങു തകര്‍ക്കും. ഒപ്പം ഈദ് ആഘോഷങ്ങള്‍ കൂടിയാകുമ്പോള്‍ ആഘോഷങ്ങളുടെ മേല്‍ ആഘോഷമാകും.


ഇവിടുത്തെ ഓണാഘോഷങ്ങള്‍ക്കു് എല്ലായ്പോഴും ഒരേ ചിട്ടവട്ടങ്ങള്‍ തന്നെ! ഏറ്റവും വലിയ കുടവയറുള്ള രണ്ടോ മൂന്നോ പേര്‍ രാവിലെ മുതല്‍ തന്നെ മാവേലിയായി അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി നില്‍ക്കുന്നുണ്ടാകും. അത്തക്കള മത്സരമാകും ഓണാഘോഷങ്ങളുടെ ആദ്യയിനം. അത്തപ്പൂക്കളം എന്നു പറയാറില്ല, കാരണം പൂക്കളേക്കാളേറെ ഉപ്പും, നിറമുള്ള പൊടികളുമൊക്കെയാണു് മത്സരത്തിലെ അത്തക്കളങ്ങളില്‍ മുന്നിട്ടു നില്‍ക്കുന്നതു്. പിന്നെ മികച്ച മലയാളി മങ്കയേയും മലയാളിപ്പുരുഷനെയും കണ്ടെത്താനുള്ള മത്സരങ്ങള്‍ ... 

ഉച്ചയ്ക്കു വിഭവ സമൃദ്ധമായ സദ്യ, വാഴയിലയില്‍ത്തന്നെ! അതിനു് ഏതെങ്കിലും ഹോട്ടലില്‍ ഓര്‍ഡര്‍ നല്കിയിട്ടുണ്ടാകും. സദ്യ വാഴയിലയിലാണെങ്കിലും പായസം ഡിസ്പോസിബിള്‍ ഗ്ലാസ്സിലേ വിളമ്പൂ... പഴവും ചേര്‍ത്തു നന്നായിക്കുഴച്ച്, വാഴയിലയില്‍ നിന്നും പായസമുണ്ണുന്നതിന്റെ സുഖം ഒന്നു വേറെ തന്നെയാണു്. ഡിസ്പോസിബിള്‍ ഗ്ലാസില്‍ പായസം കുടിക്കുന്നവര്‍ക്കതു മനസ്സിലാകില്ല.

ഉച്ചയ്ക്കു ശേഷം കുട്ടികളുടെയും മുതിര്‍ന്നവരുടെയും നൃത്തങ്ങള്‍, കൈകാട്ടിക്കളി, തിരുവാതിരക്കളി, സ്കിറ്റുകള്‍, ഗാനാലാപനം ... വൈകുന്നേരം ഏതങ്കിലും ടി.വി. റിയാലിറ്റി ഷോക്കാരുടെ ഗാനമേള, അല്ലെങ്കില്‍ മിമിക്രി. നാട്ടില്‍ നിന്നും ശിങ്കാരി മേളക്കാരെ ആരെയെങ്കിലും കൊണ്ടുവരാന്‍ പറ്റിയാല്‍ പുട്ടിനു പീര പോലെ, ഇടയ്ക്കിടെ അവരുടെ പ്രകടനങ്ങളും... രാത്രി പത്തു പന്ത്രണ്ടു മണിവരെ നീളുന്ന കൃത്രിമത്തമുള്ള ആഘോഷങ്ങള്‍  ..

ബാല്യത്തിലെ ഓണക്കാലത്തേക്കു സ്വയമറിയാതെ മനസ്സു പറന്നു. എത്ര നാളുകള്‍ക്കു മുമ്പേ തുടങ്ങുന്ന കാത്തിരുപ്പാണു്, അത്തമെത്താന്‍! പരീക്ഷകള്‍ ശല്യമാകാതിരിക്കാന്‍ ഓണപ്പരീക്ഷയ്ക്കുള്ള പാഠങ്ങള്‍ മുമ്പേ പഠിച്ചു തീര്‍ത്തിട്ടുണ്ടാകും...

അത്തത്തിന്റെ തലേന്നു മുതല്‍ എല്ലാ ദിവസവും സ്കൂളില്‍  നിന്നെത്തിയാലുടന്‍, പുസ്തകസഞ്ചി മുറിയിലിട്ടു്, പൂക്കൂടയുമായി ഓട്ടമാകും. തോട്ടിറമ്പിലും പാടവരമ്പിലുമെല്ലാം പൂക്കള്‍ തേടി കൂട്ടുകാര്‍ക്കൊപ്പമലയും..... മത്സരിച്ചാണു പൂക്കളിറുക്കുന്നതു്... ഷിബു, റോയി, സുനി, അമ്പിളി, സജി, പാപ്പച്ചന്‍, ജോയി, മക്കപ്പന്‍, റീനി, മിനി, കുഞ്ഞുമോള്‍, പൊന്നന്‍, ബെന്നി.... എല്ലാ മുഖങ്ങളും ഇപ്പോഴും മായാതെ മനസ്സിലുണ്ടു്...

ഇരുട്ടു വീണുതുടങ്ങുമ്പോള്‍, കൂടനിറയെ പൂക്കളുമായി വീട്ടിലെത്തും. തുമ്പപ്പൂക്കള്‍ ഓരോന്നായി പറിച്ചെടുക്കാന്‍ സമയമില്ലാത്തതിനാല്‍ തുമ്പക്കുടം ഒന്നാകെ പൊട്ടിച്ചെടുക്കും. അതിനെല്ലാ ദിവസവും അച്ഛമ്മയുടെ ശകാരവും കിട്ടാറുണ്ടു്: 

"ഇനിയും വിടരാനുള്ള എത്ര മൊട്ടുകളാണു് ആ തുമ്പക്കുടത്തിലുണ്ടാവുക? അല്പം ക്ഷമയോടെ തുമ്പപ്പൂക്കള്‍ പറിച്ചെടുക്കുന്നതിനു പകരം അതൊട്ടാകെ നശിപ്പിച്ചില്ലാതാക്കിയാലെങ്ങനാ കുട്ടാ..."

പക്ഷേ പിറ്റേന്നും അതുതന്നെയാവര്‍ത്തിക്കും. ഓരോ പൂക്കളായി പറിക്കാനിരുന്നാല്‍ തുമ്പക്കുടങ്ങളെല്ലാം മറ്റാരുടെയെങ്കിലും കൂടയിലാകും. അതു വല്ലതും അച്ഛമ്മയ്ക്കറിയാമോ?

രാവിലെ സതീഷ് ഉറക്കമുണര്‍ന്നുവരുമ്പോള്‍ ചേച്ചിമാര്‍ അത്തപ്പൂക്കളമൊരുക്കി കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും. അത്തം മുതല്‍ ഓണം വരെയുള്ള പത്തു ദിവസങ്ങളിലും അതാവര്‍ത്തിക്കും. 

പത്തു ദിവസത്തെ ഓണാവധിക്കായി പള്ളിക്കൂടമടച്ചു കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ ഓണക്കളികളുടെ ആവേശം അതിന്റെ പാരമ്യത്തിലെത്തുകയായി.

അയലത്തെ രുഗ്മിണിച്ചേച്ചിയുടെ വീട്ടിലെ മുത്തശ്ശിമാവില്‍ വലിയൊരു ആലാത്തൂഞ്ഞാലുണ്ടാകും. അതില്‍ മാനത്തേക്കു പറന്നുയര്‍ന്നു്, ഏറ്റവുമുയരമുള്ള കൊമ്പിലെ ഇലകടിച്ചുകൊണ്ടുവന്നു കേമത്തംകാട്ടാന്‍ കൂട്ടുകാര്‍ തമ്മില്‍ മത്സരമാണു്... 

ഷിബുവിന്റെ വീട്ടുമുറ്റത്താണു് നാട്ടിലെ സ്ത്രീകളെല്ലാം ഒത്തുകൂടുക. ഉത്രാടം മുതല്‍ ചതയം വരെയുള്ള നാലുനാളുകളില്‍ വട്ടക്കളി, കുമ്മിയടി, കലിയും പുലിയും കളി, തുമ്പി തുള്ളല്‍ ... അങ്ങിനെ നാടന്‍ കളികളുടെ സമ്മോഹന ഭാവങ്ങള്‍ അവിടെയുണരും. ഇടയ്ക്കു് ആണ്‍കുട്ടികളും കളികളില്‍ കൂടും...

ആകെക്കൂടി ആനന്ദദായകമായ ഉത്സവദിനങ്ങളാണെല്ലാം...

എന്നാലും ഇടയ്ക്കിടെ അച്ഛമ്മ പറയുന്നതു കേള്‍ക്കാം: 

"പണ്ടുണ്ടായിരുന്ന ഓണക്കളികളുടെ ഒരു  ചന്തവുമിന്നില്ല; മനുഷ്യരുടെ ഒത്തൊരുമയുമില്ല. ഇപ്പോഴത്തെ കുട്ടികള്‍ക്കു് ഓണത്തെക്കുറിച്ചെന്തറിയാം..."

വണ്ടി ഫ്ലാറ്റിനു കീഴിലെ പാര്‍ക്കിങ്ങ്‌ സ്ഥലത്തെത്തിയപ്പോഴാണു സതീഷിനു സ്ഥലകാല ബോധമുണ്ടായതു്. ഇതെങ്ങനെ ഇവിടെത്തി? വിജയ് മേനോന്റെ ഫോണ്‍ കോളിനു ശേഷം വണ്ടി റോഡിലേക്കെടുത്തതില്‍പ്പിന്നെ റോഡും വാഹനങ്ങളുമൊന്നും ഓര്‍മ്മയിലില്ല. തിരക്കുള്ള റോഡിലൂടെ സുരക്ഷിതമായി വീട്ടിലെത്തിയതിനു് അയാള്‍ മനസ്സാലേ  ദൈവത്തിനു നന്ദി പറഞ്ഞു. ചിലപ്പോഴെല്ലാം ഇങ്ങനെ സംഭവിക്കാറുണ്ടു്. യാത്ര തുടങ്ങിയാല്‍ പിന്നെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തെത്തുന്നതു വരെ ബോധമനസ്സു് ശൂന്യമായിരിക്കും. വന്ന വഴികളും വഴിയിലെ കാഴ്ചകളുമൊന്നും മനസ്സിലുണ്ടാവുകയേയില്ല.

വിനീത ഫ്ലാറ്റിന്റെ വാതില്‍ തുറന്നു. സതീഷ്‌ അകത്തേക്കു കയറുമ്പോള്‍ കണ്ടു, വിഷ്ണു കമ്പ്യൂട്ടറിനു മുന്നിലിരിക്കുന്നുണ്ടു്. സതീഷിന്റെയും വിനീതയുടെയും എല്ലാ സ്വപ്നങ്ങളുടേയും കേന്ദ്രസ്ഥാനം ഏകപുത്രനായ വിഷ്ണുവിലാണു്.  അവനിപ്പോള്‍ ഏഴാം തരത്തിലാണു പഠിക്കുന്നതു്. അവന്‍ പഠിക്കുന്ന സ്കൂളില്‍ തന്നെ അവന്റെ അമ്മയും ജോലി ചെയ്യുന്നു. ഫ്ലാറ്റും ടെലിവിഷനും വീഡിയോ ഗയിമുകളും കമ്പ്യൂട്ടറുമായി അവന്റെ ബാല്യവും കൌമാരവും കൊഴിഞ്ഞു പോകുകയാണല്ലോ എന്നോര്‍ക്കുമ്പോള്‍ സതീഷിനു ചിലപ്പോഴെങ്കിലും സങ്കടം തോന്നാറുണ്ടു്. 

ജൂലൈ, ആഗസ്റ്റ്‌ മാസങ്ങള്‍ ഗള്‍ഫിലെ വിദ്യാലയങ്ങള്‍ക്കു മദ്ധ്യവേനലവധിക്കാലമാണു്. കുടുംബങ്ങള്‍ അവധിയാഘോഷിക്കാന്‍ നാട്ടിലേക്കു പോകുന്ന കാലമായതിനാല്‍ വിമാന ടിക്കറ്റുകള്‍ക്കു സാധാരണയുള്ളതിന്റെ അഞ്ചും ആറും മടങ്ങാണു നിരക്കു്. അതുകൊണ്ടു തന്നെ രണ്ടോ മൂന്നോ വര്‍ഷം കൂടുമ്പോഴേ സതീഷും കുടുംബവും നാട്ടില്‍ പോകാറുള്ളൂ

അവധിക്കാലത്തു നാട്ടില്‍ പോയാലും നാട്ടില്‍ അവന്റെ പ്രായക്കാര്‍ക്കപ്പോള്‍ പഠനകാലമായതിനാല്‍ വിഷ്ണുവിനവിടെയും കളിക്കൂട്ടുകളൊന്നുമില്ല. കമ്പ്യൂട്ടറും ടെലിവിഷനും തന്നെയാണു നാട്ടിലും അവന്റെ കൂട്ടുകാര്‍

അച്ഛന്‍ മുറിയിലെത്തിയതു കണ്ട വിഷ്ണു ആവേശത്തോടെ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു സതീഷിന്റെയടുത്തെത്തി. 

"ഡാഡ്, യൂ നോ, ഐ വോസ് ഡിസൈനിങ് എ ഫ്ലവര്‍ കാര്‍പറ്റ്. കം ആന്റ് ഹാവ് എ ലുക്ക് അറ്റിറ്റ്..... ഐ ഹാവ് ഡണ്‍  ഇറ്റ്‌ ഇന്‍ അഡോബീ ഇല്ലസ്ട്രേറ്റര്‍ "

ഫ്ലവര്‍ കാര്‍പറ്റു് ... അത്തക്കളത്തിനെ ആരാണാവോ കാര്‍പ്പെറ്റു് ആക്കി മാറ്റിയതു്? 

കമ്പ്യൂട്ടറില്‍ മനോഹരമായ ഒരു പൂക്കളത്തിന്റെ ഗ്രാഫിക് ചിത്രം. വിഷ്ണു നല്ലൊരു കലാകാരനാണു്. ഈ പ്രായത്തില്‍ തന്നെ കമ്പ്യൂട്ടര്‍ ഉപയോഗിക്കാന്‍ നല്ല വൈഭവവുമുണ്ടു്. 

"ഓ, വെരി നൈസ്, യു ഹാവ് ഡണ്‍ ഇറ്റ് വെല്‍ മൈ ചൈല്‍ഡ് .."

"താങ്ക്യൂ ഡാഡ്.. ഐ'ല്‍ പോസ്റ്റ്‌ ഇറ്റ്‌ ഓണ്‍ ഇന്‍സ്റ്റാഗ്രാം."

അടുത്ത തലമുറയുടെ ഓണം, ഇന്‍സ്റ്റാഗ്രാം പോലുള്ള സോഷ്യല്‍ നെറ്റ് വര്‍ക്കുകളിലാകും ഒതുങ്ങുക. സതീഷ്‌ ഓര്‍ത്തു, കുട്ടിക്കാലത്തു ഞങ്ങളൊക്കെ അനുഭവിച്ച സന്തോഷങ്ങള്‍ ഈ തലമുറയ്ക്കു നഷ്ടപപെടുകയാണല്ലോ...നാട്ടില്‍ വളരുന്ന കുട്ടികളെങ്കിലും ഇപ്പോഴും പൂക്കളിറുത്തു പൂക്കളമുണ്ടാക്കുന്നുണ്ടോ? ഓണക്കളികളും ഊഞ്ഞാലാട്ടങ്ങളുമായി കൂട്ടരോടൊത്തുല്ലസിക്കുന്നുണ്ടോ? 

മനസ്സില്‍ അച്ഛമ്മയുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു, അച്ഛമ്മ ചിരിച്ചു.

"പണ്ടുണ്ടായിരുന്ന ഓണക്കളികളുടെ ഒരു  ചന്തവുമിന്നില്ല; മനുഷ്യരുടെ ഒത്തൊരുമയുമില്ല. ഇപ്പോഴത്തെ കുട്ടികള്‍ക്കു് ഓണത്തെക്കുറിച്ചെന്തറിയാം..."


ഇനിയുള്ള തലമുറകളും ഇങ്ങനെ തന്നെയാവില്ലേ അവരുടെ പിന്‍തലമുറകളെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കുക..? സതീഷിന്റെ ചുണ്ടില്‍ ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരി വിടര്‍ന്നു. 

------------------------------------------------------------
*വേഗമാപിനി - സ്പീഡോമീറ്റര്‍
*ഉസ്താദ് - ഗുരു
*എത്തിസലാത്തു്  - യു.എ.ഇ. സര്‍ക്കാരിന്റെ ഉടമസ്ഥതയിലുള്ള മൊബൈല്‍ ഒപ്പറേറ്റിങ്ങു് കമ്പനി. 

2015, ഓഗസ്റ്റ് 18, ചൊവ്വാഴ്ച

ഒരു ന്യൂ ജനറേഷന്‍ പ്രണയകഥ

കെ.എസ്.ആര്‍ ടി.സി. സൂപ്പര്‍ ഫാസ്റ്റു കോട്ടയം സ്റ്റാന്‍ഡിലെത്തിയപ്പോള്‍ ഇരുട്ടു വീണു തുടങ്ങിയിരുന്നു.

പതിനഞ്ചു മിനിട്ടു കഴിഞ്ഞേ വണ്ടി പോകൂ എന്നറിയിച്ചിട്ടു കണ്ടക്ടര്‍ ഇറങ്ങിപ്പോയി. 

മഴ പെയ്തു തോര്‍ന്നതേയുള്ളൂ. സ്റ്റാന്‍ഡും പരിസരവും നനഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. എങ്കിലും ഒന്നു പുറത്തേക്കിറങ്ങാമെന്നു് അനീഷ്‌ കരുതി. എത്ര നേരമായി ഇരുന്നു മുഷിഞ്ഞതാണു്. വണ്ടിയില്‍ നിന്നു പുറത്തിറങ്ങി ഒന്നു മൂരി നിവര്‍ത്തിയപ്പോഴേക്കു മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ ശബ്ദിച്ചു. 

ഫോണില്‍ സംസാരിച്ചു കൊണ്ടു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ അയാളുടെ അരികിലെത്തിയ പെണ്‍കുട്ടി ചോദിച്ചു:

"സനീഷല്ലേ?"

സംസാരിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നതിനിടയില്‍ അനീഷ്‌ ചോദ്യം വ്യക്തമായി കേട്ടില്ല. ഒട്ടും പരിചിതമല്ലാത്ത ഈ പട്ടണത്തില്‍ തന്നെ അറിയുന്ന ഈ പെണ്‍കുട്ടിയാരെന്നത്ഭുതപ്പെട്ടു കൊണ്ടു് അയാള്‍ പറഞ്ഞു:
"അതെ" ഒപ്പം ഫോണ്‍ സംസാരം കഴിയട്ടെയെന്നു് ആംഗ്യം കാട്ടുകയും ചെയ്തു.
പെണ്‍കുട്ടി ആശ്വാസ ഭാവത്തില്‍ ദീര്‍ഘ നിശ്വാസം വിട്ടു.

ഫോണ്‍ കട്ടുചെയ്ത ശേഷമാണു് അയാള്‍ പെണ്‍കുട്ടിയെ ശ്രദ്ധിച്ചതു്. പതിനേഴോ പതിനെട്ടോ വയസ്സു തോന്നും. ചുരിദാറാണു വേഷം. കാഴ്ചയില്‍ നല്ല സുന്ദരിയാണു്. ആത്മവിശ്വാസത്തോടൊപ്പം തന്നെ മുഖത്തു ചെറിയ സംഭ്രമഭാവവും മറഞ്ഞു കിടക്കുന്നുണ്ടോയെന്നു സംശയിക്കാം. തോളില്‍ തൂക്കിയ ബാഗിനു നല്ല ഭാരമുണ്ടെന്നു തോന്നുന്നു.

പെണ്‍കുട്ടി പെട്ടെന്നു അനീഷിന്റെ കൈയ്യില്‍ പിടിച്ചു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു. "ദാ, അവിടൊരു തിരുവനന്തപുരം ബസ്സു കിടക്കുന്നുണ്ടു്, വേഗം വാ, നമുക്കതില്‍ കയറാം."

അനീഷ്‌ പെട്ടന്നൊന്നു പകച്ചു.

"ഇയാളാരാ? ഞാന്‍ പത്തനംതിട്ടയിലെക്കാണു പോകുന്നതു്, ദാ ഈ ബസ്സില്‍ " അനീഷ്‌ തന്റെ ബസ്സിനു നേരെ വിരല്‍ ചൂണ്ടി.

പെണ്‍കുട്ടി അനീഷിനെ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി.

"നീല ജീന്‍സും നീലയും വെള്ളയും സ്ട്രിപ്സുള്ള ഹാഫ് സ്ലീവ് ഷര്‍ട്ടും: ഇതു തന്നെയാണല്ലോ ഫോണില്‍ പറഞ്ഞതു്, അപ്പോള്‍ സനീഷല്ലേ?"

"ഞാന്‍ സനീഷല്ല; അനീഷാണു്"

"അയ്യോ, ആളു തെറ്റിയതാട്ടോ, സോറി!"

പെണ്‍കുട്ടി ബാഗു താഴെ വച്ചു. കൈയ്യിലെ മൊബൈല്‍ ഫോണില്‍ ആരുടെയോ നമ്പര്‍ ഡയല്‍ ചെയ്തു ഫോണ്‍ കാതോടു ചേര്‍ത്തു. പിന്നെ ബാഗു തോളില്‍ തൂക്കി, ആരെയോ തെരഞ്ഞു തിരക്കിനിടയിലേക്കു നടന്നുപോയി.

2015, ഓഗസ്റ്റ് 5, ബുധനാഴ്‌ച

ബെത്‌ലഹേമിലെ പൊന്നുണ്ണി

ധനുമാസപൗര്‍ണ്ണമി പാല്‍നിലാവുവര്‍ഷിച്ച ഒരു രാത്രിയായിരുന്നു അന്നു്; പൂര്‍ണ്ണചന്ദ്രാലംകൃതമായ ക്രിസ്തുമസ് രാത്രി! നനുത്തമഞ്ഞിന്റെ കുളിരലകള്‍ ക‍ത്തീഡ്രല്‍ ദേവാലയത്തില്‍ പാതിരാക്കുര്‍ബാനയ്ക്കെത്തിയ മനുഷ്യരുടെ മനസ്സിലും ശരീരത്തിലും കുളിരണിയിച്ചു. മഞ്ഞിന്റെ നേര്‍ത്ത പാളികള്‍ക്കുമേലെ വെള്ളിത്തിളക്കം പകര്‍ന്ന നിലാവു് ദേവാലയപരിസരത്തെ സ്വര്‍ഗ്ഗസമാനമാക്കി. പള്ളിമണികളുടെ സാന്ദ്രനിനാദം അന്തരീക്ഷത്തെ കൂടുതല്‍ ഭക്തിമയമാക്കി.

"അത്യുന്നതങ്ങളില്‍ ദൈവത്തിനു മഹത്വം;
ഭൂമിയില്‍ സന്മനസ്സുള്ളവര്‍ക്കു സമാധാനം!
...............................................................
...............................................................
ഇതാ നിങ്ങള്‍ക്കായി പിറന്ന രക്ഷകന്‍ ,
കീറിയ പിള്ളക്കച്ചയാല്‍ പൊതിഞ്ഞു്
ദരിദ്രമായൊരു കാലിത്തൊഴുത്തില്‍ ... "

മാലാഖമാരുടെ ഗാനം ദേവാലയഗായകരുടെ സംഘം ഏറ്റുപാടി.

മെത്രാനോടൊപ്പം സഹകാര്‍മ്മികനായി അള്‍ത്താരയില്‍ ദിവ്യബലിര്‍പ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന സമയമെല്ലാം ബര്‍ണാഡ് അച്ചന്റെ മനസ്സില്‍ തെളിഞ്ഞുനിന്നിരുന്നതു് ഫാദര്‍ ഗബ്രിയേലിന്റെ മുഖമായിരുന്നു. പുല്‍ക്കൂട്ടിലെ ഉണ്ണീശോയുടെ മുഖത്തിനുപോലും ഗബ്രിയേലച്ചന്റെ ഛായയായിരുന്നു.

*പ്രീസ്റ്റ് ഹോമില്‍ ചെന്നു ഗബ്രിയേലച്ചനെ ഒന്നു കാണണമെന്നു പലപ്പോഴും കരുതിയിട്ടുണ്ടു്. എന്നാല്‍ ഒരിക്കലും അതു നടന്നിട്ടില്ല. അദ്ദേഹത്തോടു താന്‍ ചെയ്തതു വലിയ അനീതിയാണെന്ന ചിന്ത ബര്‍ണാഡച്ചന്റെ മനസ്സില്‍ രൂഢമൂലമായിരുന്നു. ഒരു കുറ്റബോധം മനസ്സില്‍ നിറഞ്ഞുനിന്നതിനാലാകാം പലപ്പോഴും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നെങ്കിലും ഒരിക്കല്‍പ്പോലും പ്രീസ്റ്റ്ഹോമില്‍ച്ചെന്നു ഗബ്രിയേല്‍ അച്ചനെ കാണാന്‍ സാധിക്കാതെ പോയതു്. ഇനിയും അതുമാറ്റിവച്ചുകൂടാ! രാവിലെയുള്ള ദിവ്യബലി കഴിഞ്ഞാലുടന്‍ പ്രീസ്റ്റ് ഹോമില്‍ പോയി ഗബ്രിയലച്ചനെ നേരില്‍ക്കണ്ടു ക്രിസ്മസ് ആശംസകള്‍ പങ്കുവയ്ക്കണമെന്നു ബര്‍ണാഡച്ചന്‍ നിശ്ചയിച്ചു.

ബര്‍ണാഡച്ചന്‍ പ്രീസ്റ്റ് ഹോമില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ അവിടുത്തെ അന്തേവാസികളായ അച്ചന്‍മാരെല്ലാം പ്രഭാതഭക്ഷണം കഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു. വട്ടേപ്പവും സ്റ്റൂവുമാണു പ്രധാന വിഭവങ്ങള്‍ . എല്ലാവരും വലിയ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു.

ബര്‍ണാര്‍ഡച്ചന്റെ സാമീപ്യം അവരുടെ സന്തോഷത്തിനു കൂടുതല്‍ തിളക്കമേകി. ഒരു ജീവിതകാലം മുഴുവന്‍ പലപല ഇടവകകളിലായി സേവനമനുഷ്ഠിച്ച്, പ്രായാധിക്യത്തില്‍ പ്രീസ്റ്റ് ഹോമില്‍ വിശ്രമജീവിതം നയിക്കുന്ന ആ വൃദ്ധപുരോഹിതര്‍ക്കു്, വളരെ അപൂര്‍വ്വമായി മാത്രമേ സന്ദര്‍ശകരുണ്ടാകൂ. അതുകൊണ്ടുതന്നെ മെത്രാന്റെ സെക്രട്ടറിയായ ബര്‍ണാര്‍ഡച്ചന്റെ സാന്നിദ്ധ്യം എല്ലാവര്‍ക്കും ആഹ്ലാദകരമായിരുന്നു.
ഓരോരുത്തരോടും കുശലം പറഞ്ഞും ക്ഷേമാന്വേഷണങ്ങള്‍ നടത്തിയും അവിടിരിക്കുമ്പോഴും ബര്‍ണാര്‍ഡച്ചന്റെ കണ്ണുകള്‍ അവിടെയെല്ലാം ഗബ്രിയേലച്ചനെ തെരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

"അല്ല; ഗബ്രിയേലച്ചനെ മാത്രം ഇവിടെയെങ്ങും കണ്ടില്ലല്ലോ. അദ്ദേഹം എവിടെ പോയി?"

"പാതിരാക്കുര്‍ബ്ബാനയ്ക്കു് അയാളുണ്ടായിരുന്നു. കുര്‍ബാന കഴിഞ്ഞ് ഒരര മണിക്കൂറായപ്പോള്‍ ഒരോട്ടോറിക്ഷായില്‍ കയറിപ്പോകുന്നതു കണ്ടു. വെളുക്കാറായപ്പോള്‍ ഒരു ഭ്രാന്തനേയും കൂട്ടി വന്നുകേറിയിട്ടുണ്ടെന്നു കുശിനിക്കാരന്‍ റപ്പേല്‍ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പറഞ്ഞിട്ടു കാര്യമില്ലച്ചോ, അങ്ങേരൊട്ടും പ്രാക്ടിക്കലല്ല." നരച്ചു നീണ്ട താടിതടവിക്കൊണ്ടു ഫെര്‍ണാണ്ടസ് അച്ചന്‍ പറഞ്ഞു.

കഴിഞ്ഞ കൊല്ലം ഗബ്രിയേലച്ചനുമായുണ്ടായ കൂടിക്കാഴ്ചയാണു ബര്‍ണാര്‍ഡച്ചന്റെ മനസ്സിലെത്തിയതു്‌. അന്നദ്ദേഹത്തോടു താന്‍ പറഞ്ഞതും ഇതേ വാക്കുകളായിരുന്നുവെന്നു ബര്‍ണാര്‍ഡച്ചനോര്‍ത്തു. -

"ട്രൈ ടു  ബീ പ്രാക്ടിക്കല്‍ ..."

കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷത്തെ ക്രിസ്മസ് രാത്രിയിലായിരുന്നു പ്രശ്നങ്ങളുടെ തുടക്കം. പാതിരാ കുര്‍ബ്ബാന കഴിഞ്ഞു ബര്‍ണാര്‍ഡച്ചന്‍ മുറിയിലെത്തുമ്പോള്‍ മൊബൈല്‍ ഫോണില്‍ മുപ്പതിലധികം മിസ്ഡ് കോളുകള്‍ ...

ഈ രാത്രിയില്‍ ഇത്രയധികം കോളുകള്‍ ... ക്രിസ്തുമസ് ആശംസകള്‍ നേരാനാണെങ്കില്‍ നേരംപുലര്‍ന്നിട്ടു വിളിച്ചാല്‍ മതിയല്ലോ! പിന്നെന്താവും കാര്യം?

വിളിവന്ന നമ്പരുകള്‍ ഒന്നു പരിശോധിക്കുന്നതിനു മുമ്പേയെത്തി അടുത്ത കോള്‍
രൂപതയിലെ അതിപുരാതനമായ ഒരിടവകയിലെ പ്രമാണിയായ ഒരു വ്യക്തിയാണു ലൈനില്‍ ...

ഇടവകജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസത്തെ ചോദ്യംചെയ്യുന്ന ഇടവകവികാരിക്കെതിരായി അടിയന്തിരമായി നടപടിയെടുക്കണം എന്നതാണാവശ്യം. രാവിലെയുള്ള കുര്‍ബാനയ്ക്കു ശേഷം പിതാവുമായി സംസാരിച്ചു തീരുമാനമെടുക്കാമെന്നു പറഞ്ഞു സംസാരം അവസാനിപ്പിച്ചു. അതുപക്ഷേ അടുത്ത ഒരു കോളിന്റെ തുടക്കംമാത്രമായിരുന്നു. തുടര്‍ച്ചയായി നാലു കോളുകള്‍ ... എല്ലാവര്‍ക്കും പറയേണ്ടതൊന്നു മാത്രം; വേണ്ടി വന്നാല്‍ ഗബ്രിയേലച്ചനെ പൗരോഹിത്യത്തില്‍ നിന്നുതന്നെ വിലക്കണം. എല്ലാവര്‍ക്കും ഒരേ മറുപടി തന്നെ നല്കി - "പിതാവുമായി സംസാരിച്ച ശേഷം നടപടികളെക്കുറിച്ചാലോചിക്കാം."

മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ സ്വിച്ച് ഓഫ് ചെയ്തു. ലാന്‍ഡ് ഫോണിന്റെ റിസീവര്‍ എടുത്തു മാറ്റിവച്ചു. അപ്പോഴേക്കും പിതാവിന്റെ സന്ദേശമെത്തി. ഉടനെ  അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുറിയിലെത്തണം. 

വിഷയം ഗബ്രിയേലച്ചന്‍ തന്നെ.

"വിളിപ്പിച്ചതെന്തിനാണെന്നു മനസ്സിലായിക്കാണുമല്ലോ. വിശ്വാസതീക്ഷ്ണതമൂലമുള്ള ചില എടുത്തുചാട്ടങ്ങളുണ്ടെന്നതൊഴിച്ചാല്‍ ഗബ്രിയേലച്ചന്‍ നല്ലൊരു പുരോഹിതനാണെന്നു തന്നെയാണു ഞാന്‍ കരുതുന്നതു്. എന്നാല്‍ ഈ രൂപതയിലെതന്നെ പാരമ്പര്യമുള്ള പുരാതന കുടുംബാംഗങ്ങളും പ്രമാണികളുമാണു് ഇപ്പോള്‍ അദ്ദേഹത്തിനെതിരെ നടപടി ആവശ്യപ്പെടുന്നതു്. 

കാര്യങ്ങള്‍ അന്വേഷിച്ചു റിപ്പോര്‍ട്ടു സമര്‍പ്പിക്കാനായി ബര്‍ണാര്‍ഡച്ചനെ ചുമതലപ്പെടുത്താമെന്നും അച്ചന്റെ റിപ്പോര്‍ട്ടനുസരിച്ചു നടപടികള്‍ സ്വീകരിക്കാമെന്നും ഞാനവര്‍ക്കുറപ്പു കൊടുത്തിട്ടുണ്ടു്. നാളെത്തന്നെ അച്ചന്‍ ഇടവക സന്ദര്‍ശിച്ച്, പരാതിക്കാരില്‍ നിന്നും ഗബ്രിയേലച്ചനില്‍നിന്നും വിശദാംശങ്ങള്‍ ചോദിച്ചറിയണം. ഏറെ വൈകാതെ റിപ്പോര്‍ട്ടു നല്കണം. 

ഇലയ്ക്കും മുള്ളിനും കേടില്ലാതെ പ്രശ്നം അവസാനിപ്പിക്കാനുതകുന്ന വിധമാകണം അച്ചന്റെ റിപ്പോര്‍ട്ടു്  എന്നാണു ഞാനാഗ്രഹിക്കുന്നതു്."

ക്രിസ്തുമസിന്റെ പിറ്റേന്നു തന്നെ ബര്‍ണാര്‍ഡച്ചന്‍ അന്വേഷണമാരംഭിച്ചു. പരാതിക്കാരായ ഇടവകാംഗങ്ങളെ ഒറ്റയ്ക്കും കൂട്ടായും കണ്ടു. നൂറ്റാണ്ടുകളായി ആ ദേവാലയത്തിലുപയോഗിക്കുന്ന ഉണ്ണീശോയുടെ തിരുസ്വരൂപത്തെ നിന്ദിച്ചുകൊണ്ടു ദിവ്യബലിമദ്ധ്യേ പരസ്യമായി സംസാരിച്ച ഗബ്രിയേലച്ചന്‍, പുരോഹിതന്‍ എന്ന പദവിയില്‍ ഇരിക്കാനര്‍ഹനല്ലെന്ന നിലപാടില്‍ ഇടവകജനം ഉറച്ചുനിന്നു.  

"ഞങ്ങളുടെ പിതാമഹന്മാരുടെ കാലം മുതലേ വിശുദ്ധമായിക്കരുതി ഉപയോഗിക്കുന്ന ഉണ്ണീശോയുടെ തിരുസ്വരൂപത്തെ ഒന്നിലധികം തവണ നിന്ദിച്ചു സംസാരിച്ചിട്ടും ദിവ്യബലി തടസ്സപ്പെടുത്താനോ മറ്റെന്തെങ്കിലും അക്രമങ്ങള്‍ അഴിച്ചുവിടാനോ ഇടവകജനത്തിലാരും തുനിഞ്ഞില്ലയെന്നതു രൂപതാനേതൃത്വം കണക്കിലെടുക്കും എന്നുതന്നെയാണു ഞങ്ങള്‍ കരുതുന്നതു്."

ഗബ്രിയേലച്ചനെതിരെ നടപടിയുണ്ടായേ തീരൂ എന്ന അഭിപ്രായത്തില്‍ എല്ലാവരും ഒറ്റക്കെട്ടായിരുന്നു. എങ്കിലുമൊടുവില്‍  അദ്ദേഹം പരസ്യമായി മാപ്പുപറഞ്ഞാല്‍ കടുത്ത നടപടിയൊന്നും വേണ്ടാ എന്ന അഭിപ്രായത്തിലേക്കു് അവരെയെത്തിക്കാന്‍ ബര്‍ണാര്‍ഡച്ചനു സാധിച്ചു.

"അച്ചന്‍ ആലങ്കാരികമായി നടത്തിയ ഒരു പ്രയോഗം മാത്രമായിരുന്നു അതെന്നാണു ഞാന്‍ കരുതുന്നതു്. " ബര്‍ണാര്‍ഡച്ചന്‍ ഗബ്രിയേലച്ചനോടു പറഞ്ഞു.


"അങ്ങനെയല്ലച്ചോ, ഞാന്‍ എന്തു പറഞ്ഞോ അതുതന്നെയാണു പറയാന്‍ ഉദ്ദേശിച്ചിരുന്നതും! അതാലങ്കാരികപ്രയോഗമായിരുന്നുവെന്നു ഞാനിപ്പോള്‍ പറഞ്ഞാല്‍ അതൊരാത്മവഞ്ചനയായിപ്പോകും"


"അച്ചോ, അച്ചന്‍ കുറച്ചു കൂടി പ്രാക്ടിക്കലാകണം. അച്ചന്‍  പറയുന്നതു പൂര്‍ണ്ണമായും തെറ്റാണെന്നു് എനിക്കഭിപ്രായമില്ല. എന്നാല്‍  ഇതു വിശ്വാസികളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അവരുടെ വിശ്വാസത്തേയും പാരമ്പര്യത്തേയുമെല്ലാം ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതിനു തുല്യമാണു്."

''ഒട്ടും പ്രാക്ടിക്കല്‍ അല്ലാതെ കാല്‍വരിക്കുരിശില്‍ നഗ്നനായി മരിച്ച നസറായനെ മാത്രം കണ്ടാണു ഞാന്‍ ഈ *ളോഹ തെരഞ്ഞെടുത്തതു്. കുറച്ചുകൂടി പ്രാക്ടിക്കലായി ചിന്തിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍ അവനൊരു ചക്രവര്‍ത്തിയാകാമായിരുന്നല്ലോ! എന്നാല്‍‍ അവന്‍ തെരഞ്ഞെടുത്തതു കാല്‍വരിയിലെ കുരിശിലേക്കുള്ള വഴിയല്ലേ? അവന്റെ കുരിശു നല്കുന്ന സന്ദേശം ജീവിതത്തില്‍ പകര്‍ത്താന്‍മാത്രമേ ഞാനാഗ്രഹിക്കുന്നുള്ളു. അതിന്റെപേരില്‍ അനുഭവിക്കേണ്ടിവരുന്ന ഏതു ശിക്ഷയും ഏറ്റുവാങ്ങാന്‍ ഞാന്‍ തയ്യാറുമാണു്."

"ശിക്ഷയുടെ കാര്യമൊക്കെ നില്കട്ടെ, അച്ചന്‍ ആലങ്കാരികമായി പറഞ്ഞതാണെന്നും അതു വിശ്വാസികളിലുണ്ടാക്കിയ മുറിവുകള്‍ക്കു മാപ്പുപറയുന്നുവെന്നും മാത്രം അച്ചന്‍ കുര്‍ബാനമദ്ധ്യേ, ഇടവകജനങ്ങളെ അറിയിച്ചാല്‍ മതി."


ഇന്നലെ നടന്ന സംഭവങ്ങള്‍ പോലെയാണു തോന്നുന്നതു്. ഒരു വര്‍ഷം എത്രപെട്ടന്നു കഴിഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു!

"ഗബ്രിയേലച്ചന്റെ മുറിഎവിടെയാണു്? ഞാനദ്ദേഹത്തെ മുറിയില്‍ പോയി കണ്ടു കൊള്ളാം."

"ഞാന്‍ ഫാദര്‍ ബര്‍ണാര്‍ഡ്‌ ആണു്." കുശിനിക്കാരന്‍ റപ്പേല്‍ കാണിച്ചു കൊടുത്ത മുറിയുടെ വാതില്‍ക്കല്‍ മൃദുവായി മുട്ടിക്കൊണ്ടു ബര്‍ണാര്‍ഡച്ചന്‍  പറഞ്ഞു.

"പുതിയ അന്വേഷണം വല്ലതുമാണോ? എന്തായാലും അകത്തേക്കു വരാം, വാതില്‍ പൂട്ടിയിട്ടില്ല" ഗബ്രിയേലച്ചന്‍ മറുപടി നല്കി. 

"ഒരു സൗഹൃദസന്ദര്‍ശനത്തിനായി മാത്രം വന്നതാണച്ചോ. ഹാപ്പി ക്രിസ്തുമസ്"  വാതില്‍ തുറന്ന്‍അകത്തേക്കു കയറുന്നതിനിടയില്‍ ബര്‍ണാഡച്ചന്‍ ക്രിസ്തുമസ് ആശംസകള്‍ കൈമാറി.

ഗബ്രിയെലച്ചന്റെ സമീപത്തു മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ ഒരു മനുഷ്യന്‍ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അയാള്‍ വൃത്തിയായി ഷേവു ചെയ്തിട്ടുണ്ടു്. അലക്കിത്തേച്ച വസ്ത്രമാണ്. എങ്കിലും അയാളില്‍ എന്തോ ഒരസാധാരണത്തം ദൃശ്യമാണു്. അയാളുടെ ചുണ്ടിലും മുഖത്തുമെല്ലാം അപ്പത്തിന്റെ തരിയും ഇറച്ചിച്ചാറുമെല്ലാം പറ്റിയിരിക്കുന്നു.

ഗബ്രിയേല്‍ അച്ചന്‍ അപ്പവും ഇറച്ചിക്കറിയും അയാളുടെ വായില്‍ വച്ചു കൊടുക്കുകയാണു്.

ബര്‍ണാഡച്ചനെ കണ്ടപ്പോള്‍ അയാള്‍ വായ്‌ തുറന്നു ചിരിച്ചു.  അതോടെ വായിലുണ്ടായിരുന്ന ഭക്ഷണം വായുടെ വശത്തു കൂടി പുറത്തേക്കു ചാടി.

"വെരി ഹാപ്പി ക്രിസ്തുമസ്... മേ ഗോഡ് ബ്ലെസ് യൂ, അച്ചന്‍ ഇരിക്കൂ." ഗബ്രിയേലച്ചന്‍ അതിഥിയെ സ്വാഗതം ചെയ്തു.

മുന്‍വര്‍ഷത്തെ ക്രിസ്തുമസ് രാത്രിയിലെ സംഭവങ്ങള്‍ അപ്പോള്‍ ഗബ്രിയേല്‍ അച്ചന്റെ മനോമുകുരത്തിലേക്കു തെളിഞ്ഞു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

തിരുപ്പിറവിയാഘോഷത്തിനായി അണിഞ്ഞൊരുങ്ങിയ ദേവാലയത്തില്‍ പള്ളിമണികള്‍ മുഴങ്ങി. കുര്‍ബാന മദ്ധ്യേ തിരുപ്പിറവിയുടെ പ്രതീകമായി ഉണ്ണിയേശുവിന്റെ തിരുസ്വരൂപം അള്‍ത്താരയോടു ചേര്‍ത്തൊരുക്കിയ പുല്‍ത്തൊഴുത്തില്‍ കിടത്തി. ഗബ്രിയേലച്ചന്‍ അള്‍ത്താരയില്‍ ദിവ്യബലി തുടര്‍ന്നു. ദേവാലയത്തിലുണ്ടായിരുന്ന ഭൂരിപക്ഷം പേരും പുല്‍ക്കൂടിനു മുന്നില്‍ തിരക്കു കൂട്ടുകയായിരുന്നു അപ്പോഴും. 

"ഇവിടെ പുല്‍കൂട്ടില്‍ കാണുന്നതു ഒരു കളിമണ്‍ശില്പം മാത്രമാണു്. ദിവ്യബലിക്കു ശേഷവും നിങ്ങള്‍ക്കു പുല്‍ക്കൂടു സന്ദര്‍ശിക്കാന്‍ സാധിക്കുമല്ലോ, ദയവായി എല്ലാവരും വിശുദ്ധ കുര്‍ബ്ബാനയില്‍ ഭക്തിപൂര്‍വ്വം പങ്കെടുക്കുക." കുര്‍ബ്ബാന മദ്ധ്യേ ഗബ്രിയേല്‍ അച്ചന്‍ നടത്തിയ അഭ്യര്‍ത്ഥന ബധിര കര്‍ണ്ണങ്ങളിലാണു പതിച്ചതു്...

സുവിശേഷ വായനയ്ക്കു ശേഷമുള്ള പ്രസംഗത്തില്‍ ഗബ്രിയേല്‍ അച്ചന്‍ കുറച്ചു കൂടി കടുത്ത ഭാഷയിലാണു സംസാരിച്ചതു്.

"ഇവിടെ, ഈ പുല്‍ക്കൂട്ടില്‍ നിങ്ങള്‍ കാണുന്നതു വെറും മണ്ണുണ്ണിയെയാണു് , യഥാര്‍ത്ഥ പൊന്നുണ്ണി ഈ ദേവാലയത്തിനു വെളിയിലാണുള്ളതു്. തെരുവില്‍ അനാഥരും അവശരും ആലംബഹീനരുമായ അനേകരിലാണു് ഉണ്ണിയേശു ഇന്നു ജീവിക്കുന്നതു്; അവരിലെക്കിറങ്ങി ചെല്ലാനും അവരെ സേവിക്കാനും നമ്മള്‍ തയ്യാറാകുമ്പോള്‍ നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങള്‍ ഉണ്ണിയേശു പിറന്ന, ബെത്‌ലഹേമിലെ യഥാര്‍ത്ഥ പുല്‍ക്കൂടായി മാറും. കേവലം ചില അനുസ്മരണങ്ങള്‍ക്കായി മാത്രം ഉപയോഗിക്കുന്ന ബിംബങ്ങള്‍  നമ്മളെ യഥാര്‍ത്ഥ ആത്മീയതയില്‍ നിന്നകറ്റാനുള്ള ഉപാധികളായി മാറരുതു്. ഈ മണ്ണുണ്ണിയെ വിട്ടു്, നമുക്കു പൊന്നുണ്ണിയേശുവിനെ അന്വേഷിച്ചിറങ്ങുന്നവരായി മാറാം..."

കുര്‍ബ്ബാന കഴിയുന്നതു വരെ നിശ്ശബ്ദരായിരുന്ന ജനങ്ങള്‍, കുര്‍ബാനയ്ക്കു ശേഷം പള്ളിമുറ്റത്തു തടിച്ചുകൂടി. ഗബ്രിയേല്‍ അച്ചനെ പള്ളിമേടയിലേക്കു പോകാനനുവദിക്കാതെ തടഞ്ഞു നിറുത്തി...

പ്രമാണികള്‍ മെത്രാനെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സെക്രട്ടറിയേയും വിളിച്ചു സംസാരിച്ചു. പുല്‍ക്കൂട്ടിലെ ഉണ്ണീശോയെ മണ്ണുണ്ണി എന്ന് അക്ഷേപിച്ചയാള്‍ പുരോഹിതനായി തുടരാന്‍ അനുവദിക്കില്ല എന്നു ജനക്കൂട്ടം വാശിപിടിച്ചു.  അന്വേഷിച്ചു നടപടി സ്വീകരിക്കാമെന്ന മെത്രാന്റെ ഉറപ്പു ലഭിക്കുന്നതു വരെ അതു തുടര്‍ന്നു....

പിറ്റേന്നു തന്നെ ഏകാംഗ അന്വേഷണ കമ്മീഷനായി ബര്‍ണാര്‍ഡച്ചനെത്തി. കൂടിക്കാഴ്ചയ്ക്കിടയില്‍ ജീവിതത്തില്‍ അവശ്യം വേണ്ട പ്രായോഗികതകളെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം ഉപദേശിക്കുകയും ചെയ്തു.

ബര്‍ണാര്‍ഡച്ചന്റെ മുഖത്തു നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു കൊണ്ടാണന്നു മറുപടി നല്കിയതു് : 
'മാപ്പു പറയേണ്ട തെറ്റൊന്നും ഞാന്‍ ചെയ്തിട്ടില്ല, പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങള്‍ സത്യമായതു കൊണ്ടു് എന്റെ വാക്കുകളില്‍ ഞാന്‍ ഖേദിക്കുന്നുമില്ല. അനുസരണം ബലിയെക്കാള്‍ ശ്രേഷ്ഠമായതിനാല്‍ സഭാനേതൃത്വത്തിന്റെ ഏതു നടപടിയോടും ഞാന്‍ അനുസരണമുള്ളവനായിരിക്കും."

ഗബ്രിയേല്‍ അച്ചന്റെ മറുപടിയില്‍ അനുരഞ്ജനത്തിനുള്ള അവസാന വഴിയും അടയുകയായിരുന്നു. ബര്‍ണാര്‍ഡച്ചന്റെ റിപ്പോര്‍ട്ടിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍, സഭാ ചുമതലകളില്‍ നിന്നും വിട്ടുമാറി ഗബ്രിയേലച്ചന്‍  കുറച്ചു കാലം വിശ്രമജീവിതം നയിക്കട്ടെയെന്നാണു മെത്രാന്‍ ‍തീരുമാനിച്ചതു്. അങ്ങനെ നാല്പതു വയസ്സു തികയുന്നതിനു മുമ്പേ ഗബ്രിയേലച്ചന്‍ പ്രീസ്റ്റ് ഹോമിലെ അന്തേവാസിയായി. 



"ഇതാരാണു്, അച്ചന്റെ ഗസ്റ്റ് ?"  ബെര്‍ണാഡച്ചന്‍ ചോദിച്ചു.

"ഇതാണു ബെത്‌ലഹേമിലെ യഥാര്‍ത്ഥ പൊന്നുണ്ണി..."

ഗബ്രിയേലച്ചന്‍ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ തുടര്‍ന്നു:

"ഞാനിപ്പൊഴും പ്രാക്ടിക്കലായിട്ടില്ലച്ചോ, പകരം എന്നെപ്പോലെ പ്രാക്ടിക്കലല്ലാത്ത കുറേ സഹപ്രവര്‍ത്തകരെക്കൂടി ലഭിച്ചിട്ടുണ്ടു്. അക്കൂട്ടത്തിലൊരാളാണുപാതിരാക്കുര്‍ബ്ബാന കഴിഞ്ഞു മടങ്ങുമ്പോള്‍ വഴിയരുകില്‍ തണുത്തു വിറച്ചു നിന്നിരുന്ന മനോനില തെറ്റിയ ഇയാളുടെ കാര്യം എന്നെ വിളിച്ചറിയിച്ചതു്. ഞങ്ങള്‍ രണ്ടാളും ചേര്‍ന്നു്, ഇദ്ദേഹത്തെ ഇങ്ങോട്ടു  കൊണ്ടുപോന്നു. മുടിയൊക്കെ വെട്ടി, ഷേവു ചെയ്തു കുളിപ്പിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ആളെത്ര സുന്ദരനായി!
ഇനി വേണ്ടതു നല്ലൊരു മനോരോഗവിദഗ്ദ്ധന്റെ ചികിത്സയാണു.ജീവിതത്തിലേക്കു് ഇയാളെ തിരികെയെത്തിക്കാനുള്ള സ്നേഹപരിചരണവും ...''

"വലിയ സേവനമാണച്ചന്‍ ചെയ്യുന്നതു്‌."

"യഥാര്‍ത്ഥ യേശുവിനെ ശുശ്രൂഷിക്കാനുള്ള എന്റെ എളിയ പരിശ്രമം മാത്രമാണിതു്. ഇങ്ങനെയുള്ളവരെ കൊണ്ടു നിര്‍ത്തി പരിചരിക്കുന്നതിനുള്ള സൗകര്യമൊന്നും ഇവിടില്ല. ക്രിസ്തുമസ് ദിനത്തില്‍ ഈശോ എന്നോടൊപ്പമുണ്ടാകട്ടെ എന്നൊരു സ്വാര്‍ത്ഥത കൊണ്ടു് ഇന്നത്തേക്കിവിടെ നിര്‍ത്തിയതാണു്. 
പ്രീസ്റ്റ് ഹോമില്‍ ഇങ്ങനെയൊരാളെ കൊണ്ടു നിര്‍ത്തിയതിനു് എന്തു ശിക്ഷയാണിനി കാത്തിരിക്കുന്നതെന്നെനിക്കറിയില്ല. "
ബര്‍ണാര്‍ഡച്ചന്‍ അതിനു മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. പകരംആ മനോരോഗിയുടെ  മുന്നില്‍ മുട്ടുകുത്തി. അയാളുടെ നെഞ്ചിലേക്കു തന്റെ ശിരസ്സു ചേര്‍ത്തു.
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------
*പ്രീസ്റ്റ് ഹോം. - പ്രായമായ പുരോഹിതര്‍ വിശ്രമജീവിതം നയിക്കുന്ന സ്ഥലം.
*ളോഹ  - കത്തോലിക്കാ പുരോഹിതര്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന വസ്ത്രം.

2015, ജൂലൈ 8, ബുധനാഴ്‌ച

ജനസേവനം

"നിങ്ങളുടെ ഭാഗത്തു നിന്നും എന്തെങ്കിലുമൊരു നടപടിയുണ്ടായില്ലെങ്കില്‍ സമരം കൈവിട്ടു പോകും കേട്ടോ, പത്രമാദ്ധ്യമങ്ങളും ദൃശ്യമാദ്ധ്യമങ്ങളും സാമൂഹ്യമാദ്ധ്യമങ്ങളുമെല്ലാം ചര്‍ച്ചചെയ്യുന്ന വന്‍ അഴിമതിയാണു് സമരത്തിന്റെ വിഷയം എന്നു നിങ്ങള്‍ മറക്കേണ്ട!"

"അഴിമതി, മണ്ണാങ്കട്ട! ഒരു തട്ടിപ്പു കേസായി ഏഴുതിത്തള്ളേണ്ടിയിരുന്ന സംഭവമാണു്. അതിങ്ങനെയൊരു വിവാദമാക്കി, തലസ്ഥാന നഗരത്തെ മുഴുവന്‍ സ്തംഭിപ്പിച്ചു കൊണ്ടു് ഈയൊരു സമരം ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നോ? അതും ശരിയായ ഒരന്വേഷണം നടന്നാല്‍ അതു നാമിരുകൂട്ടര്‍ക്കും ഒരുപോലെ ദോഷമാകും എന്നുറപ്പുള്ള ഒരു വിഷയത്തെച്ചൊല്ലി!"

"നിങ്ങള്‍ വിവരമില്ലാത്ത പൊതുജനത്തില്‍ ഒരുവനെപ്പോലെ സംസാരിക്കുന്നതെന്തേ?ഞങ്ങളുടെ പാര്‍ട്ടി നയം അഴിമതിയെ വച്ചു പൊറുപ്പിക്കരുതു് എന്നാണെന്നു നിങ്ങള്‍ക്കറിയരുതോ? റിപ്പോര്‍ട്ടു തയ്യാറായാല്‍ അതെഴുതിയ കടലാസിന്റെ വില പോലുമില്ലാത്ത ജുഡീഷ്യല്‍ എന്‍ക്വയറിയാണ് ഞങ്ങളുടെ ആവശ്യമെന്നു നിങ്ങള്‍ മറക്കരുതു് !"

" ഈ സര്‍ക്കാറിനു് ജനങ്ങളില്‍ നിന്നു് ഒന്നും മറച്ചു വയ്ക്കാന്‍ ഇല്ലാത്തതു കൊണ്ടും പ്രതിപക്ഷസമരം മൂലം പൊതുസമൂഹത്തിനുണ്ടാകുന്ന ബുദ്ധിമുട്ടുകള്‍ ഒഴിവാക്കുന്നതിനായും ഈ വിഷയത്തില്‍ സര്‍ക്കാര്‍ ഒരു ജുഡീഷ്യല്‍ അന്വേഷണം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു എന്നൊരു പ്രസ്താവനയില്‍ തീരുന്ന കാര്യമേയുള്ളൂവെന്ന് ഞങ്ങള്‍ക്കറിയാം! എന്നാല്‍ നിങ്ങള്‍ക്കു സിറ്റിംഗ് ജഡ്ജിയെയല്ലേ വേണ്ടതു്, അങ്ങനെയൊരാളെയിപ്പോള്‍ എവിടെ നിന്നു കിട്ടാനാണു്?"

"സിറ്റിംഗ്  ജഡ്ജിയെ കമ്മീഷനായി നിയമിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു എന്നൊരു പ്രസ്താവനയിറക്കിയാല്‍ അടുത്ത മണിക്കൂറില്‍ സമരം തീര്‍ത്തു ഞങ്ങള്‍ക്കു തടിയൂരാം; പിന്നെ നിങ്ങള്‍  സിറ്റിംഗ് ജഡ്ജിയെ ചോദിച്ചു ചീഫ് ജസ്റ്റിസിനൊരു കത്തെഴുതൂ ഹേ!, കോടതിയില്‍ കെട്ടിക്കിടക്കുന്ന കേസുകള്‍ കേള്‍ക്കാന്‍ പോലും ജഡ്ജിമാരില്ലാത്തിടത്തു് സിറ്റിംഗ്ജഡ്ജിയെ വിട്ടുതരാന്‍ അദ്ദേഹത്തിനു പറ്റുമോ? കോടതി സഹകരിക്കുന്നില്ലെങ്കില്‍ നമ്മള്‍ പാവം ജനപ്രതിനിധികള്‍ എന്തു ചെയ്യാനാണ്? കണ്ണിന്റെയും കാതിന്റെയും കാലാവധി തീര്‍ന്ന ഏതെങ്കിലും റിട്ടയേര്‍ഡ് ജഡ്ജിയെ കമ്മീഷനാക്കാന്‍ അതില്‍കൂടുതല്‍ എന്തു ന്യായം വേണം?"

"എന്നാല്‍ പിന്നെ നാളെ രാവിലെ തന്നെ പ്രസ്താവനയാകാം, അതുകൊണ്ടു തീരുന്നില്ലല്ലോ, മാദ്ധ്യമങ്ങള്‍ക്കു ചര്‍ച്ച ചെയ്യാന്‍ ഉപകാരമുള്ള പുതിയവിഷയങ്ങള്‍ എന്തെങ്കിലും നല്കുകയും വേണം, എന്നാലേ നമ്മുടെ കാര്യങ്ങള്‍ തടസ്സം കൂടാതെ മുന്നോട്ടു പോകൂ"

"അതിനിപ്പോ പെണ്‍വാണിഭമാ കൂടുതല്‍ നല്ലത്. സ്കോപ്പുള്ള ഏതെങ്കിലും ഒരെണ്ണം പൊക്കിയെടുത്തു മാദ്ധ്യമങ്ങള്‍ക്കിട്ടു കൊടുക്കാന്‍ നിങ്ങടെ പോലീസിനെക്കൊണ്ടു പറ്റില്ലേ? ഇനി കുറച്ചുകാലം എല്ലാ ചര്‍ച്ചകളും ആ വഴിക്കായിക്കൊള്ളും"

"എന്നാല്‍ ആ വഴി തന്നെ നോക്കാം."

"ശരി, അപ്പോള്‍ ആഭ്യന്തരവകുപ്പിന്റെ അനാസ്ഥമൂലം പെണ്‍വാണിഭങ്ങള്‍ വര്‍ദ്ധിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചാനല്‍ ചര്‍ച്ചയില്‍ നമുക്കു് വൈകാതെ ഏറ്റുമുട്ടാം."

ജനസേവകര്‍ ഹസ്തദാനം നല്കി പിരിഞ്ഞു പോയി.



2015, ജൂലൈ 7, ചൊവ്വാഴ്ച

സുയോധനന്‍

"ഹോ, എത്ര കഠിനമാണീ വേദന! ഉടലുമായുള്ള ബന്ധംപിരിഞ്ഞ, തകര്‍ന്ന തുടയെല്ലുകളില്‍ വേദനയുടെ വിഷസര്‍പ്പങ്ങളിഴയുന്നു. എങ്കിലും കരഞ്ഞുകൊണ്ടു മരിക്കാന്‍ മാത്രം ഭീരുവല്ല സുയോധനന്‍ ! ജീവിതം തന്ന മോഹഭംഗങ്ങളുടെ വേദനകളുമായി തുലനം ചെയ്യുമ്പോള്‍ ഈ വേദന നിസ്സാരമല്ലേ?


അശ്വത്ഥാമാവേ, ഗുരു പുത്രാ, അര്‍ഹതപ്പെടാത്തതൊന്നും ഇന്നുവരെ മോഹിച്ചിട്ടില്ല സുയോധനന്‍ ! സോമകുല പാരമ്പര്യമനുസരിച്ചു ഹസ്തിനപുരി ഭരിക്കേണ്ടിയിരുന്നതു് എന്റെ പിതാവായ ധൃതരാഷ്ട്രര്‍ ആയിരുന്നു. അന്ധനായിരുന്നു എന്നതൊഴികെ മറ്റെന്തിലും ഇളയച്ഛനേക്കാള്‍ യോഗ്യനും അദ്ദേഹം തന്നെ! 

എന്നിട്ടും...

അന്ധനെന്ന ഒറ്റക്കാരണത്താല്‍ സിംഹാസനം ഇളയച്ഛനു് ഒഴിഞ്ഞു കൊടുക്കേണ്ടി വന്നപ്പോള്‍ തന്റെ സന്തതിപരമ്പരകള്‍ മുഴുവന്‍ പാര്‍ശ്വവല്‍ക്കരിക്കപ്പെടുമെന്നു സ്വപ്നേപി നിരൂപിച്ചിരുന്നില്ലെന്നു ധൃതരാഷ്ട്ര മഹാരാജന്‍ തന്നെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടല്ലോ!

ഭര്‍ത്താവിനോടു സാധര്‍മ്യം നേടുന്നതിനായി കണ്ണുകള്‍ മൂടിക്കെട്ടി സ്വയം ഒതുങ്ങിക്കൂടാന്‍ പതിവ്രതാരത്നമായ അമ്മ തീരുമാനമെടുത്തപ്പോള്‍ അന്തഃപുരത്തില്‍ കുന്തിയുടെ പ്രമാണിത്തമുറയ്ക്കപ്പെട്ടു. കുന്തീപുത്രന്മാര്‍ക്കു ലഭിച്ച പരിഗണന ഹസ്തിനപുരിയിലെ യഥാര്‍ത്ഥ രാജകുമാരന്മാര്‍ക്കു് അന്യമായിത്തീര്‍ന്നു.

ഒടുവില്‍ അച്ഛനു രാജ്യഭാരം തിരികെ നല്കി, പത്നീസമേതനായി വാനപ്രസ്ഥാശ്രമം സ്വീകരിച്ച പാണ്ഡു ഇളയച്ഛന്‍ മരിച്ചപ്പോള്‍ കുന്തിയേയും മക്കളേയും തിരികേ കൊട്ടാരത്തിലെത്തിച്ചു സംരക്ഷിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചതു് അച്ഛന്റെ ഹൃദയവിശാലത.

എന്നാല്‍ കുന്തി ചെയ്തതോ? കുരുവംശത്തിന്റെ അധികാരികളായി തന്റെ മക്കളെ അവരോധിക്കാനുള്ള കരുനീക്കങ്ങള്‍ക്കു് അവര്‍ തുടക്കമിട്ടു..

കുന്തിയുടെ ഗൂഢലക്ഷ്യങ്ങള്‍ അന്നേ ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു തുടങ്ങിയിരുന്നു. രാജവംശത്തിനെതിരെയുള്ള അവരുടെ ഗൂഢനീക്കങ്ങള്‍ക്കെതിരെ കൗമാരത്തിലേ മറു നീക്കങ്ങള്‍ ആരംഭിച്ചവനാണു സുയോധനന്‍ ! കരുത്തനായ വൃകോദരനാകും കുന്തീസുതന്മാരുടെ രക്ഷാദുര്‍ഗ്ഗം എന്ന തിരിച്ചറിവില്‍, വിഷം ചേര്‍ത്ത ഭക്ഷണം വയറുനിറയെ കൊടുത്തു്, കൈകാല്‍ ബന്ധിച്ചുചു നദിയില്‍ താഴ്ത്തിയതാണു ഞാനവനെ! മൂന്നുനാലു നാളുകള്‍ക്കപ്പുറം എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടു് അവന്‍ തിരികെയെത്തി... ഇപ്പോള്‍ എന്നെ ചതിച്ചു തകര്‍ക്കാന്‍ മാത്രമായി അവനന്നു ജീവനിലേക്കു മടങ്ങിയെത്തി...

ഇതിനിടയില്‍ തന്റെ പുത്രന്മാരെ അധികാരത്തിലെത്തിക്കാനുള്ള കുന്തിയുടെ കുതന്ത്രങ്ങള്‍ക്കു കൂട്ടുനില്ക്കാന്‍ സോമകുലത്തില്‍ നിന്നും ഒരാളുണ്ടായി. വിദുരര്‍ ഇളയച്ഛന്‍ ! പക്ഷേ, എന്തു ന്യായത്തിന്റെ പേരില്‍ ?  ചില സന്ദേഹങ്ങളുണ്ടെങ്കിലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിലിരുപ്പ് എന്തായിരുന്നുവെന്നതു് എനിക്കിപ്പോഴുമജ്ഞാതം! 

ധൃതരാഷ്ട്രപുത്രനായ ഞാന്‍ തന്നെയാണു ഹസ്തിനപുരിയുടെ യഥാര്‍ത്ഥ അവകാശി. എങ്കിലും പാണ്ഡൂ ഇളയച്ഛനു് ഒരു പുത്രനെങ്കിലുമുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ പകുതിരാജ്യം സന്തോഷത്തോടെ നല്കാന്‍ ഞാന്‍ തയ്യാറാകുമായിരുന്നല്ലോ! 

സോമകുലത്തില്‍ നിന്നും അധികാരം കവര്‍ന്നെടുക്കാനെത്തിയ രാജ്യദ്രോഹികള്‍ മാത്രമാണു കുന്തിയുടെ മക്കള്‍ ... രാജ്യദ്രോഹികള്‍ക്കു ചിതയൊരുക്കാന്‍ മനോഹരമായ ഒരു കൊട്ടാരം തന്നെ തീര്‍ത്തു ഞാന്‍ ! വിദുരന്‍ ഇളയച്ഛന്റെ ചതിയാണു് ആ തന്ത്രം തകര്‍ത്തതെന്നു ചാരന്മാരില്‍ നിന്നു പിന്നിടു ഞാനറിഞ്ഞു.

പിതൃതുല്യനാണു് ഇളയച്ഛന്‍ എന്ന സുയോധനന്റെ നീതിബോധം ഒന്നുകൊണ്ടു മാത്രമാണു്‌ സത്യമെന്തെന്നറിഞ്ഞിട്ടും ആ ചതിക്കുള്ള ശിക്ഷ വിദുരര്‍ക്കു ലഭിക്കാതെ പോയതു്.

എന്തൊക്കെയുണ്ടായാലും എല്ലായ്പോഴും വിജയം കുന്തിക്കും മക്കള്‍ക്കുമായിരുന്നു. എന്നാല്‍ അതൊരിക്കലും ധര്‍മ്മത്തിന്റെ വിജയമല്ലതന്നെ!

തൊടുന്യായങ്ങള്‍ ഉയര്‍ത്തി സകലതും കൈയ്യടക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നവര്‍ ധര്‍മ്മികള്‍ എന്നു വാഴ്ത്തപ്പെടുന്നതോ ലോകനീതി?

എന്തു ധര്‍മ്മത്തിന്റെ പേരിലാണു വൃകോദരന്‍ എന്റെ ഊരുവിലേക്കു ഗദ ചുഴറ്റിയടിച്ചതു്? നിരായുധനായി തേരില്‍ നിന്നറങ്ങിയ കര്‍ണ്ണന്റെ വിരിമാറിലേക്കുകു ചതിയമ്പെയ്തവന്‍ ഭീരുവോ വില്ലാളിവീരനോ? ഗുരുവിനെ ചതിച്ചു കൊല്ലാന്‍ കൂട്ടുനിന്നവന്‍ ധർമ്മപുത്രന്‍ എന്ന  വിളിപ്പേരിനര്‍ഹനാകുന്നതെങ്ങനെ? പിതാമഹനെ ശരശയ്യയില്‍ക്കോർത്തു കൊല്ലാക്കൊലചെയ്തവര്‍ അനര്‍ഹമായവ നേടിയെടുക്കാന്‍ എന്തധര്‍മ്മവും ചെയ്യാന്‍ തങ്ങളൊരുക്കമാണെന്നു സ്വയം തെളിയിക്കുകയായിരുന്നില്ലേ?

ജീവിതത്തിലെന്നും തിരിച്ചടികള്‍ മാത്രം നേരിട്ട എന്റെ മരണം ഒരിക്കലും ഒരു പരാജയമാവില്ലെന്നു് എനിക്കുറപ്പുണ്ടു്....

ഗുരു പുത്രാ, ഇപ്പോഴുമെനിക്കുറപ്പുണ്ടു്, നിന്റെ പിതൃ ഘാതകരെ, എന്റെയും നിന്റെയും ശത്രുക്കളെ ഉന്മൂലനം ചെയ്യാന്‍ നിനക്കാവുക തന്നെ ചെയ്യും. ഹസ്തിനപുരിയുടെ യഥാർത്ഥ രാജാവു് നിന്നെയിതാ രാജ്യത്തിന്റെ സര്‍വ്വസൈന്യാധിപനായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ഇത്രയും പരാജയങ്ങള്‍ക്കപ്പുറം നീ ഒറ്റയ്ക്കു ജയിക്കണം. ധര്‍മ്മയുദ്ധത്തിനു തെല്ലും വിലകല്പിക്കാത്ത കുന്തീപുത്രന്മാരെ തകര്‍ക്കാന്‍ നിനക്കിനി എന്തുമാര്‍ഗ്ഗവും സ്വീകരിക്കാം.

ആരെങ്കിലും ഒരുപാത്രത്തില്‍ അല്പം ജലം കൊണ്ടുവരൂ..."

കൃപര്‍ കൊണ്ടുവന്ന ജലം തന്റെ വലതുകൈയ്യാല്‍ക്കോരി അശ്വത്ഥാമാവിന്റെ ശിരസ്സില്‍ തളിച്ചു്, ദുര്യോധനന്‍ ഗുരുപുത്രനെ തന്റെ സര്‍വ്വസൈന്യാധിപനായി അഭിഷേകം ചെയ്തു.  കൃപരും കൃതവര്‍മ്മാവും കണ്ണീരണിഞ്ഞ സാക്ഷികളായി...

"കൃപരെ, കൃതവര്‍മ്മാവേ, അന്ത്യംവരെയും നിങ്ങള്‍ നിങ്ങളുടെ സര്‍വ്വസൈന്യാധിപനൊപ്പമായിരിക്കൂ... ഇനി വിട! അശ്വത്ഥാമാവേ,നിനക്കു വിജയമുണ്ടാകട്ടെ..!"

അശ്വത്ഥാമാവിന്റെ മടിയില്‍ സുയോധനന്റെ ചേതനയറ്റ ശരീരംമാത്രം ബാക്കിയായി.

--------------
വൃകോദരന്‍ - ഭീമസേനന്‍

2015, ജൂൺ 20, ശനിയാഴ്‌ച

കാര്‍ഗില്‍

വിവേക് പ്രധാന്‍ ഒരിക്കലും സന്തുഷ്ടനായിരുന്നില്ല. 
വളരെ പ്രശസ്തമായ ഒരു ഐ.ടി. സ്ഥാപനത്തില്‍ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന വിവേക്, ഔദ്യോഗികാവശ്യത്തിനായുള്ള ഒരു യാത്രയിലായിരുന്നു. ശതാബ്ദി എക്സ്പ്രസ്സിലെ എ.സി. കമ്പാര്‍ട്ട്മെന്റിന്റെ സുഖശീതളിമ പോലും അയാളുടെ അസ്വസ്ഥമായ നാഡീവ്യൂഹത്തെ തണുപ്പിച്ചില്ല.
പ്രോജക്റ്റ് മാനേജര്‍ തസ്തികയിലാണു ജോലി ചെയ്യുന്നതെങ്കിലും ഔദ്യോഗിക ആവശ്യങ്ങള്‍ക്കു വിമാനത്തില്‍ യാത്രചെയ്യാനുള്ള അനുമതി വിവേകിനിനിയും ലഭിച്ചിട്ടില്ല. ഈ യാത്രയ്ക്കു മുമ്പായി വിമാനയാത്ര അനുവദിക്കണമെന്ന ആവശ്യവുമായി അയാള്‍ എയ്ച്ച്. ആര്‍. മാനേജരെ കണ്ടു സംസാരിച്ചതുമാണു്. എന്നിട്ടും പ്രയോജനമൊന്നുമുണ്ടായില്ല. ഔദ്യോഗിക യാത്രകള്‍ വിമാനത്തില്‍ വേണമെന്നുള്ളതു് ഒരു പ്രസ്റ്റീജ് ഇഷ്യു ആയി വിവേക് ഒരിക്കലും കരുതിയിട്ടില്ല. മറിച്ചു യാത്രാ സമയത്തില്‍ ലഭിക്കാവുന്ന നേട്ടം തന്നെയാണു് അയാള്‍ പ്രധാനമായി കണക്കിലെടുത്തിരുന്നതു്. ഒരു പ്രോജക്റ്റ് മാനേജര്‍ എന്ന നിലയില്‍ തീര്‍ത്താല്‍ തീരാത്തത്ര ജോലികളാണുള്ളതു്. അതിനിടയില്‍ ഇത്രയേറെ സമയം യാത്രകള്‍ക്കായി മാറ്റിവയ്ക്കേണ്ടി വരുന്നതു കൂടുതല്‍ ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാക്കുന്നുണ്ടു്.

എന്തായാലും വെറുതേ കളയാന്‍ സമയമില്ലാത്തതിനാല്‍ വിവേക് ബാഗു തുറന്നു ലാപ്ടോപ്പ് പുറത്തെടുത്തു. ചില അത്യാവശ്യ ജോലികള്‍ ചെയ്തു തീര്‍ക്കാനുണ്ടു്.
"ഗുഡ് മോണിംഗ് സര്‍, ലഗ്താ ഹേ ആപ് സോഫ്റ്റ്‌വേര്‍ ഇന്‍ഡസ്ട്രി മേം കാം കര്‍രേ ഹേ!"
("ഗുഡ് മോണിംഗ് സര്‍, താങ്കള്‍ സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ ഇന്‍ഡസ്ട്രിയിലാണു ജോലി ചെയ്യുന്നതെന്നു തോന്നുന്നു")
തൊട്ടടുത്ത സീറ്റില്‍ ഇരുന്നിരുന്ന മനുഷ്യന്‍ വളരെ ബഹുമാനത്തോടെ വിവേകിനെ നോക്കിക്കൊണ്ടു ചോദിച്ചു. 
"മ്ഹും" വിവേക് ഒട്ടും താല്പര്യമില്ലാത്ത ഒരു മൂളലില്‍ മറുപടിയൊതുക്കി. ലാപ്ടോപ്‌ ഓണ്‍ ചെയ്ത് അയാള്‍ അതിലേക്കു ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു.
"നിങ്ങളെപ്പോലെയുള്ള ആളുകളാണു നമ്മുടെ രാജ്യത്തെ പുരോഗതിയിലേക്കു നയിക്കുന്നതു്. ഇപ്പോള്‍ എല്ലാം കമ്പ്യൂട്ടര്‍വല്‍കൃതമല്ലേ?"
ശല്യക്കാരന്‍ എന്നു കരുതിയെങ്കിലും അയാളുടെ അഭിനന്ദന വാക്കുകള്‍ വിവേകിനിഷ്ടമായി. തല അല്പമൊന്നു ചരിച്ച്, അയാളെ നോക്കി വിവേക് നന്ദി പറഞ്ഞു. 
മുപ്പതുവയസ്സില്‍ താഴെ പ്രായം തോന്നുന്ന ആ ചെറുപ്പക്കാരന്‍ ആരോഗദൃഢഗാത്രനായിരുന്നു. മസിലുകള്‍ ഉരുണ്ടു നില്‍ക്കുന്ന ശരീരം. ഒരു സ്പോര്‍ട്സ്മാന്‍ ആണെന്ന് ഒറ്റനോട്ടത്തില്‍ തോന്നും. സൗജന്യപാസുമായി യാത്ര ചെയ്യുന്ന, റെയില്‍വെ സ്പോര്‍ട്സ് ടീമിലെ ഒരംഗമാകും അയാളെന്നു വിവേക് പ്രധാന്‍ ഊഹിച്ചു. 
"നിങ്ങളെപ്പോലുള്ള ആളുകള്‍ എല്ലായ്പോഴും എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്താറുണ്ടു സര്‍ " 
അയാള്‍ സംസാരം തുടരാനുള്ള ഭാവമാണു്. 
"നിങ്ങള്‍ ഏതെങ്കിലും ഓഫീസ് മുറിക്കുള്ളിലിരുന്നു കമ്പ്യൂട്ടറില്‍ എന്തൊക്കെയോ ടൈപ്പു ചെയ്യുന്നു. എന്നാല്‍ രാജ്യത്തെ വലിയ പുരോഗതിയിലേക്കു നയിക്കുന്ന, വിസ്മയാവഹമായ നേട്ടങ്ങളാണതു നമ്മുടെ സമൂഹത്തിനു നല്കുന്നത്."
കമ്പ്യൂട്ടര്‍ പ്രോഗ്രാമാറുടെ ജോലിയെ നിസ്സാരവല്കരിക്കുന്ന ഒരു പരാമര്‍ശമാണതെന്നു വിവേകിനു തോന്നി. ദേഷ്യം തോന്നിയെങ്കിലും അയാളതു പ്രകടിപ്പിച്ചില്ല. ദേഷ്യപ്പെടുന്നതിനു പകരം മറ്റെയാള്‍ പറയുന്നതു തെറ്റാണെന്നതിനു ന്യായീകരണങ്ങള്‍ മുന്നോട്ടു വയ്ക്കുക എന്നതായിരുന്നു ഭൂരിപക്ഷം സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ എഞ്ചിനീയര്‍മാരെയും പോലെ വിവേകിന്റെയും  പ്രകൃത്യാ ഉള്ള ശീലം.
"താങ്കള്‍ കരുതുന്നതുപോലെ അതത്ര നിസ്സാരകാര്യമല്ല സുഹൃത്തേ. വെറുതെ എന്തെങ്കിലും ഒരു കമ്പ്യൂട്ടറില്‍ ടൈപ്പുചെയ്തു വയ്ക്കുന്നതല്ല പ്രോഗ്രാം റൈറ്റിംഗ്. അതിനു പിന്നില്‍ ഒരുപാടു നൂലാമാലകളും കണക്കു കൂട്ടലുകളുമൊക്കെയുണ്ടു്." ഉള്ളില്‍ നുരഞ്ഞ ദേഷ്യം പ്രകടിപ്പിക്കാതെ, സൗമ്യതയോടെ വിവേക് പറഞ്ഞു.
സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ ഡെവലപ്പ്മെന്റ് ലൈഫ് സര്‍ക്കിള്‍ തന്നെ വിശദീകരിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്നു ഒരു നിമിഷം തോന്നിയെങ്കിലും അടുത്ത നിമിഷം അതു വേണ്ടെന്നു വച്ച്, രണ്ടു വാക്കുകളില്‍ അയാള്‍ മറുപടി അവസാനിപ്പിച്ചു. 
"ഇറ്റ്‌സ് കോംപ്ലക്സ്, വെരി കോമ്പ്ലക്സ്" (അത് ഒരുപാടു സങ്കീര്‍ണ്ണമാണു്."
"തീര്‍ച്ചയായും അതങ്ങനെ തന്നെയാകുമെന്നെനിക്കറിയാം, അതുകൊണ്ടല്ലേ നിങ്ങള്‍ക്കു വലിയ ശമ്പളം ലഭിക്കുന്നതു്?"
വിവേക് ചിന്തിച്ചതു പോലൊരു മറുപടിയല്ല ആ മനുഷ്യനില്‍ നിന്നു വന്നതു്. സൗമ്യമായ ഭാവത്തോടെയുള്ള ആ മറുപടിയില്‍ എന്തോ ഒരു അസഹിഷ്ണുതയുള്ളതു പോലെയാണു വിവേകിനു തോന്നിയതു്. 
"എല്ലാവരും പണം മാത്രമാണു കാണുന്നതു്. എത്രവലിയ മാനസികപിരിമുറുക്കവും കഠിനാദ്ധ്വാനവുമാണുപിന്നിലുള്ളതെന്നു് ആരും ചിന്തിക്കുന്നില്ല. കഠിനാദ്ധ്വാനത്തെക്കുറിച്ചു് ഇന്ത്യക്കാര്‍ക്കു പൊതുവേയുള്ള ഇടുങ്ങിയ മനോഭാവം തന്നെയാണിതു്. എ.സി. മുറിയിലിരുന്നു ജോലി ചെയ്യുന്നു എന്നതു കൊണ്ടു ഞങ്ങളുടെ നെറ്റി വിയര്‍ക്കുന്നില്ലെന്നു കരുതേണ്ടതുണ്ടോ? നിങ്ങള്‍ നിങ്ങളുടെ മസിലുകളുപയോഗിച്ചദ്ധ്വാനിക്കുന്നു, ഞങ്ങള്‍ ചിന്തകളും തലച്ചോറും ഉപയോഗിച്ചദ്ധ്വാനിക്കുന്നു. അതു വിലകുറച്ചു കാണുന്നതെന്തിനാണ്?"
അടി കിട്ടിയതുപോലുള്ള ആ മനുഷ്യന്റെ മുഖഭാവം വിവേകിനു കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞു. തന്റെ ഭാഗം ന്യായീകരിക്കാനുള്ള ഏറ്റവും പറ്റിയ അവസരമായി വിവേക് ആ സന്ദര്‍ഭത്തെ കണ്ടു.
"ഞാനൊരുദാഹരണം പറയാം. ഈ തീവണ്ടിയുടെ കാര്യം തന്നെയെടുക്കൂ. റെയില്‍വേ ടിക്കറ്റിംഗ് സംവിധാനം പൂര്‍ണ്ണമായും കമ്പ്യൂട്ടര്‍വല്‍ക്കരിച്ചു കഴിഞ്ഞു. ഇന്ത്യയില്‍ അങ്ങോളമിങ്ങോളമുള്ള ആയിരക്കണക്കിനു സ്റ്റേഷനുകളില്‍ ഒന്നില്‍ നിന്നും മറ്റൊന്നിലേക്കു പോകാനായി രാജ്യത്തെ ഏതുകോണിലുമുള്ള കമ്പ്യൂട്ടറൈസ്ഡ് ബുക്കിംഗ് സെന്ററില്‍ നിന്നോ അതല്ലെങ്കില്‍ ഇന്റര്‍നെറ്റ് സൗകര്യമുള്ള കംപ്യൂട്ടറിലോ മൊബൈല്‍ ഫോണിലോ നിന്നു പോലും താങ്കള്‍ക്കു ടിക്കറ്റെടുക്കാം. ഒരേ സമയത്ത്, ഒരൊറ്റ ഡാറ്റാബേസിലേക്ക്, ആയിരക്കണക്കിനിടപാടുകളാണു നടക്കുന്നതു്. ഡാറ്റയുടെ സമഗ്രത, യഥാക്രമത്തിലും യഥാസമയത്തുമുള്ള ഡാറ്റാ ലോക്കിംഗ്, ഡാറ്റയുടെ സുരക്ഷിതത്വം ഇതെല്ലാം ഉറപ്പു വരുത്താനായില്ലെങ്കില്‍ എത്രവലിയ കുഴപ്പങ്ങളാണുണ്ടാകുക? ഇത്തരത്തിലുള്ള ഒരു സംവിധാനം ഡിസൈന്‍ ചെയ്തു കോഡു ചെയ്തെടുക്കുകയെന്നതു് എത്ര സങ്കീര്‍ണ്ണമാണെന്നു താങ്കള്‍ക്കൂഹിക്കാന്‍ കഴിയുമോ?"
ആ മനുഷ്യന്‍ ചകിതനായാണു വിവേകിന്റെ വാക്കുകള്‍ കേട്ടതു്, ആദ്യമായി പ്ലാനറ്റേറിയം കാണുന്ന കുട്ടിയെപ്പോലെ അയാള്‍ നിശബ്ദനായി. അയാള്‍ക്ക് സാങ്കല്പിക്കാനാവുന്നതിനും അപ്പുറത്തായിരുന്നു കേട്ട കാര്യങ്ങള്‍ ...
"സര്‍, താങ്കള്‍ ഇതുപോലുള്ളതെന്തെങ്കിലും ഡിസൈന്‍ ചെയ്യുകയോ കോഡ് ചെയ്യുകയോ ചെയ്തിട്ടുണ്ടോ?"
"തീര്‍ച്ചയായും," അല്പമൊന്നു നിര്‍ത്തിയിട്ട് വിവേക് തുടര്‍ന്നു: "പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പ്രോജക്റ്റ് മാനേജരാണ്"
"ഓ," ഒരു കൊടുങ്കാറ്റ് നിലച്ച സന്തോഷത്തോടെ ആ മനുഷ്യന്‍ ദീര്‍ഘനിശ്വാസം വിട്ടു. "ഇപ്പോള്‍ താങ്കള്‍ക്കു വലിയ ടെന്‍ഷനുള്ള ജോലിയൊന്നുമില്ല, അല്ലേ?"
തന്റെ തലയിലേക്ക് ഒരാണി അടിച്ചിറക്കുന്നതു പോലെയാണ് ആ വാക്കുകള്‍ കേട്ടപ്പോള്‍ വിവേകിനു തോന്നിയത്. അയാള്‍ ഒരു പ്രതിവാദത്തിനു കൂടി തയ്യാറായി.
"കൂടുതല്‍ ഉയരങ്ങളിലേക്ക് പോകുമ്പോള്‍ എങ്ങനെയാണ് ടെന്‍ഷന്‍ കുറയുക? ഉത്തരവാദിത്തങ്ങള്‍ കൂടുമ്പോള്‍ ജോലിഭാരവും കൂടും. ഒരു സോഫ്റ്റ്‌വെയര്‍ എഞ്ചിനീയറെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഡിസൈന്‍ ആന്‍ഡ് കോഡിംഗ് എന്നത് ഏറ്റവും നിസ്സാരമായ ജോലിയാണ്. കരിയറിന്റെ തുടക്കം. ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ അതു ചെയ്യുന്നില്ല, എന്നാല്‍ ഡിസൈന്‍ ആന്‍ഡ് കോഡിംഗ് ഇപ്പോഴും എന്റെ ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. കൂടുതല്‍ സങ്കീര്‍ണ്ണമായ ജോലിയാണുഞാനിപ്പോള്‍ ചെയ്യുന്നതു്. കൃത്യസമയത്ത് മേന്മയോടെ പരമാവധി ജോലികള്‍ ചെയ്തു തീര്‍ക്കുക എന്നത് വളരെ വിഷമകരമാണ്. എല്ലായ്പോഴും റിക്വയര്‍മെന്റ്സ് മാറ്റികൊണ്ടിരിക്കുന്ന കസ്റ്റമര്‍ ഒരുവശത്ത്, ഉപഭോക്താക്കളുടെ ആവശ്യങ്ങള്‍ മറ്റൊരു വശത്ത്, പത്തു ദിവസം കൊണ്ടു തീര്‍ക്കാന്‍ പറ്റുന്ന ജോലി അഞ്ചു ദിവസം കൊണ്ടു തീര്‍ക്കാന്‍ നിര്‍ബ്ബന്ധിക്കുന്ന ഹയര്‍ മാനേജ്മെന്റ് വേറൊരു വശത്ത്.. ജോലിയിലെ സമ്മര്‍ദ്ദത്തെക്കുറിച്ചു പറഞ്ഞാല്‍ നിങ്ങള്‍ക്കു മനസ്സിലാകില്ല."
താന്‍ തെറ്റായതെന്തോ പറഞ്ഞു എന്ന ചിന്തയില്‍ വിളറിയ മുഖത്തോടെയിരുന്ന എതിരാളിയെ നോക്കി വിവേക് തുടര്‍ന്നു.
"മൈ ഫ്രണ്ട്, യു ഡോണ്ട് നോ, വോട്ടീസ് ടുബീ ഇന്‍ ദ് ലൈന്‍ ഒഫ് ഫയര്‍‍  " 
(എന്റെ ചങ്ങാതീ, യുദ്ധമുഖത്തായിരിക്കുക എന്നാല്‍ എന്താണെന്നു താങ്കള്‍ക്കറിയില്ല)
ആ മനുഷ്യന്‍ തന്റെ സീറ്റില്‍‍ ചാഞ്ഞിരുന്നു. ധ്യാനത്തിലെന്ന വണ്ണം കണ്ണുകള്‍ അടച്ചു. അല്പസമയത്തിനു ശേഷം വിവേകിനെ അതിശയിപ്പിക്കുന്നത്ര ശാന്തഗൌരവഭാവത്തില്‍ അയാള്‍ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. 
"ഐ നോ സര്‍, ഐ നോ വോട്ടീസ് ടുബീ ഇന്‍ ദ് ലൈന്‍ ഒഫ് ഫയര്‍‍ " 
താന്‍ തീവണ്ടിയിലാണെന്നതും ചുറ്റും മറ്റു യാത്രികരുണ്ടെന്നതും വിസ്മരിച്ചതു പോലെ അയാളുടെ കണ്ണുകളപ്പോള്‍ ഏതോ ശൂന്യതയിലേക്ക് ഉറ്റു നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. 
"ആ രാത്രിയില്‍ പോയന്റ് 4875 തിരികെ പിടിക്കാനുള്ള ഉത്തരവു ലഭിക്കുമ്പോള്‍ ഞങ്ങളുടെ സംഘത്തില്‍ 30 പേരാണുണ്ടായിരുന്നതു്. സമുദ്രനിരപ്പില്‍ നിന്നും 4875 മീറ്റര്‍ ഉയരമുള്ള, മഞ്ഞുറഞ്ഞ ഒരു മലയാണതു്. 
ശത്രുക്കള്‍ അതിനുമുയരെയുള്ള ടൈഗര്‍ ഹില്ലിന്റെ മുകളില്‍ നിന്നും വെടിയുതിര്‍ക്കുകയായിരുന്നു. അടുത്ത ബുള്ളറ്റ് എപ്പോള്‍ എവിടെ നിന്നു വരുമെന്നോ ആരുടെ മേല്‍ പതിക്കുമെന്നോ ഒരു നിശ്ചയവുമില്ലായിരുന്നു ഞങ്ങളിലാര്‍ക്കും.
പിറ്റേന്നു പുലര്‍ച്ചെ ഞങ്ങള്‍ ആ കുന്നിനുമുകളില്‍ ത്രിവര്‍ണ്ണ പതാക ഉയര്‍ത്തുമ്പോള്‍ വെറും നാലുപേര്‍ മാത്രമാണു് ജീവനോടെ അവശേഷിച്ചിരുന്നതു്."


"നിങ്ങള്‍?.."
"സുബേദാര്‍ മേജര്‍ സുശാന്ത്, 13 ജെ. & കെ. റൈഫിള്‍സ്. 
എന്റെ ടേം പൂര്‍ത്തിയായപ്പോള്‍ എന്തെങ്കിലും സോഫ്റ്റ്‌ അസൈന്‍മെന്റ്സ് ആകാമെന്ന് അധികാരികള്‍ പറഞ്ഞിരുന്നു. ഞാനത് സ്വീകരിച്ചില്ല. ടെന്‍ഷന്‍ ഒഴിവാക്കാന്‍ വേണ്ടി ആര്‍ക്കെങ്കിലും സ്വന്തം ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളില്‍ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞു മാറാനാകുമോ സര്‍?"
അയാള്‍ അല്പനേരം ഏതോ ഓര്‍മ്മയില്‍ സ്വയം നഷ്ടപ്പെട്ടവനായി. പിന്നെ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: 
"ഞങ്ങള്‍ പോയന്റ് 4875 തിരിച്ചു പിടിക്കുന്നതിനു മണിക്കൂറുകള്‍ മുമ്പ്, ഞങ്ങളിലൊരാള്‍ വെടിയേറ്റു മഞ്ഞു കട്ടകള്‍ക്കു മുകളില്‍ വീണു. ശത്രുവിന്റെ തോക്കുകള്‍ക്കു മുന്നില്‍ തുറസ്സായ സ്ഥലത്ത് കിടന്ന് അവന്‍ ജീവനു വേണ്ടി പിടയുമ്പോള്‍ ഞങ്ങള്‍ ബങ്കറില്‍ ആയിരുന്നു. അവനെ സുരക്ഷിതമായി ബങ്കറില്‍ എത്തിക്കേണ്ടതു് എന്റെ ചുമതലയായിരുന്നു. എന്നാല്‍ എന്റെ ക്യാപ്റ്റന്‍ സാബ്, ക്യാപ്റ്റന്‍‍ വിക്രം ബത്ര, അതിനെന്നെ അനുവദിച്ചില്ല. പകരം അദ്ദേഹം അവന്റെയടുത്തേക്കു പോയി.
ഈ രാജ്യത്തിന്റെ സുരക്ഷയും താന്‍ കമാന്‍ഡ് ചെയ്യുന്ന സൈനികരുടെ സുരക്ഷയും കഴിഞ്ഞേ തന്റെ സുരക്ഷയ്ക്കു സ്ഥാനമുള്ളൂ എന്നാണ് ക്യാപ്റ്റന്‍ ബത്ര അന്നെന്നോട് പറഞ്ഞത്. മുറിവേറ്റു കിടന്ന സൈനികനെ സുരക്ഷിതമായി അദ്ദേഹം ബങ്കറില്‍ എത്തിച്ചു, ശത്രുവിന്റെ വെടിയുണ്ടകള്‍ക്ക് തന്റെ ശരീരം വിട്ടു കൊടുത്തു കൊണ്ട്! കീഴുദ്യോഗസ്ഥനെ വെടിയുണ്ടകളില്‍ നിന്നും മറയ്ക്കുവാനായി അദ്ദേഹം സ്വന്തം ശരീരം കൊണ്ടാണു കവചം തീര്‍ത്തതു്. 
ഇന്നുമെന്റെ കണ്ണൊന്നടച്ചാല്‍ എനിക്കു കാണാം സര്‍, നിരവധി വെടിയുണ്ടകളേറ്റു തുളഞ്ഞ ശരീരവുമായി മരിച്ചു വീണ ക്യാപ്റ്റന്റെ മുഖം. ആ വെടിയുണ്ടകളെല്ലാം എന്റെ മേല്‍ പതിക്കേണ്ടവയായിരുന്നു.
എനിക്കറിയാം സര്‍ മേലുദ്യോഗസ്ഥന്‍ ആകുകയെന്നത് എത്ര ത്യാഗപൂര്‍ണ്ണമാണെന്നു്, ആന്‍ഡ് ഐ നോ സര്‍ വോട്ടീസ് ടുബീ ഇന്‍ ദ് ലൈന്‍ ഒഫ് ഫയര്‍ ..."
എങ്ങനെയാണ് പ്രതികരിക്കേണ്ടതെന്ന് വിവേകിനറിയില്ലായിരുന്നു. എപ്പോഴോ അയാള്‍ ലാപ്ടോപ്‌ സ്വിച്ച് ഓഫ് ചെയ്തിരുന്നു. ജോലിയിലെ ഉത്തരവാദിത്തവും ആത്മാര്‍ത്ഥതയും ജീവിതവ്രതമായെടുത്ത ആ മനുഷ്യനു മുന്നിലിരുന്നു ഒരു വേഡ് ഡോക്യുമെന്റ് എഡിറ്റു ചെയ്യുന്നതു പോലും അധിക്ഷേപമായേക്കുമെന്നു വിവേക് ഭയന്നിരിക്കാം.
ശതാബ്ദി എക്സ്പ്രസ് അതിന്റെ അടുത്ത സ്റ്റോപ്പില്‍ നിര്‍ത്തുന്നതിനായി വേഗത കുറച്ചു തുടങ്ങി. സുബേദാര്‍ മേജര്‍ സുശാന്ത് തന്റെ ബാഗുകള്‍ എടുത്ത് വണ്ടിയില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങാനുള്ള തയ്യാറെടുത്തു.
"ഇറ്റ്‌ വോസ് നൈസ് മീറ്റിങ്ങ് സര്‍ " വിവേക് എഴുന്നേറ്റ് നിന്നു്, ഇടറിയ ശബ്ദത്തില്‍ തപ്പിത്തടഞ്ഞു പറഞ്ഞു. 
സുശാന്ത് അയാളുടെ നേരെ കൈ നീട്ടി ഹസ്തദാനം നല്കി.
ഈ കൈകള്‍ ... മഞ്ഞു മലകള്‍ പിടിച്ചു കയറിയ കൈകള്‍ , രാജ്യത്തിന്റെ ശത്രുവിനു നേരെ നീട്ടിയ തോക്കിന്റെ ട്രിഗര്‍ അമര്‍ത്തിയ കൈകള്‍ , ത്രിവര്‍ണ്ണ പതാക ഉയര്‍ത്തി പറത്തിയ കൈകള്‍ ...
വിവേക് പെട്ടന്ന് സുബേദാര്‍ മേജര്‍ സുശാന്തിന്റെ കൈയ്യില്‍ നിന്നും പിടിവിട്ടു. അറ്റന്‍ഷനായി നിന്ന് , കൈ നെറ്റിയിലേക്കു ചേര്‍ത്ത് ആ ധീരയോദ്ധാവിന് ഒരു സല്യൂട്ട് നല്കി.
അതില്‍ക്കൂടുതല്‍ മറ്റെന്താണ് അയാള്‍ക്കു ചെയ്യാന്‍ കഴിയുക?

--------------------------------------------------------------------------------------------

കുറിപ്പുകള്‍

1.പോയന്റ് 4875ലെ പോരാട്ടം യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ നടന്നതാണ് (1999 കാര്‍ഗില്‍ യുദ്ധം). തന്റെ കീഴിലെ പടയാളികളില്‍ ഒരുവനെ രക്ഷിക്കാനുള്ള ശ്രമത്തില്‍ ശത്രുക്കളുടെ വെടിയേറ്റു മരിച്ച ക്യാപ്ടന്‍ വിക്രം ബത്രയെ മരണാനന്തര ബഹുമതിയായി പരമവീര ചക്രം നല്കി രാജ്യം ആദരിച്ചു.

ക്യാപ്ടന്‍ വിക്രം ബത്ര


2. ഇത് ഒരു വിവര്‍ത്തനമാണ്. ശ്രീ രാജീവ് മഹാജന്‍ എഴുതിയ 'The line of fire' എന്ന ആംഗലേയ കഥയാണ് ഇതിന്റെ മൂലം.

3. പോയന്റ് 4875, കാര്‍ഗില്‍ യുദ്ധം എന്നിവയെ കുറിച്ചുള്ള കൂടുതല്‍ വിവരങ്ങള്‍ക്ക് ഈ വരിയില്‍ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക 

4. ക്യാപ്ടന്‍ വിക്രം ബത്രയെക്കുരിച്ച് കൂടുതല്‍ അറിയാന്‍ ഈ വരിയില്‍ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക.

5. ചിത്രങ്ങള്‍ക്ക് കടപ്പാട് - http://www.platform7.in , വിക്കിപീഡിയ.