2015, ഏപ്രിൽ 10, വെള്ളിയാഴ്‌ച

യൂദാസ്, നീയെന്തിനു് ആത്മഹത്യ ചെയ്തു?

കെദ്രോണ്‍ അരുവിയുടെ കരയിലെ ഗത്സമേന്‍ തോട്ടത്തില്‍ അന്ത്യ അത്താഴത്തിനു ശേഷം ഗുരു മുട്ടുകുത്തി പ്രാര്‍ത്ഥിച്ച അതേ പാറയ്ക്കരുകില്‍ ശിമയോന്‍ പത്രോസ് മുട്ടുകുത്തി. ഒരു രാത്രിയിലെ മുഴുവന്‍ അദ്ധ്വാനത്തിനും ശേഷം ഒരു മത്സ്യത്തെപ്പോലും പിടിക്കാനാകാതെ അന്നു പുലര്‍ച്ചെ തിബേരിയോസ് കടല്‍ത്തീരത്തു വഞ്ചിയടുപ്പിച്ചതു മുതലുള്ള സംഭവങ്ങള്‍ തിരയടിക്കുകയായിരുന്നു അപ്പോള്‍ അയാളുടെ മനസ്സില്‍ ...
ഈശോയുടെ കുരിശുമരണത്തിനു ശേഷം, നിരാശയില്‍ ചെലവഴിച്ച ദിനരാത്രങ്ങള്‍ക്കൊടുവില്‍, ഒരു സന്ധ്യയില്‍ ചങ്ങാതിമാരെയും കൂട്ടി ശിമയോന്‍ മീന്‍ പിടിക്കാനായി കടലില്‍ വീണ്ടും വഞ്ചിയിറക്കി. ആ രാത്രി മുഴുവന്‍ കടലില്‍ വലനീട്ടിയെങ്കിലും ഒരുമത്സ്യം പോലും അതില്‍ കുടുങ്ങിയില്ല. മനം മടുത്താണു പുലര്‍ച്ചെ കരയിലണഞ്ഞതു്.
വഞ്ചിക്കരുകിലേക്കു നടന്നെത്തിയ അപരിചിതനായ മനുഷ്യന്‍ ചോദിച്ചു: "കുഞ്ഞുങ്ങളെ,, നിങ്ങളുടെ പക്കല്‍ മത്സ്യം വല്ലതുമുണ്ടോ?"
ഇല്ലെന്നു മറുപടി നല്കിയതു് അന്ത്രയോസാണു്.
"ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി വഞ്ചി കടലില്‍ ഇറക്കി, വലതു വശത്തേക്കു നീക്കി വലയിറക്കൂ."

ആ അപരിചിതന്റെ വാക്കുകള്‍ കേട്ടപ്പോള്‍ സത്യത്തില്‍ ശിമയോനു ദേഷ്യമാണു തോന്നിയതു്. പിച്ചവച്ചു നടന്നു തുടങ്ങിയ കാലം മുതല്‍ കടലിനെയറിയുന്ന ഞങ്ങളോടാണ് ഇയാള്‍ പറയുന്നതു്...  വീണ്ടും വലയിറക്കാന്‍ !

എങ്കിലും സ്നേഹമസൃണവും അധികാരപൂര്‍ണ്ണവുമായ ആ വാക്കുകള്‍ അവഗണിക്കാനായില്ല. വഞ്ചി വീണ്ടും കടലില്‍ ഇറക്കി. 
കടലില്‍ നീട്ടിയ വല, തിരികെ വഞ്ചിയിലേക്കു വലിച്ചു കയറ്റുമ്പോഴാണു് അത്ഭുതപ്പെട്ടു പോയതു് ! അതില്‍ നിറഞ്ഞ മത്സ്യങ്ങളുടെ ഭാരത്താല്‍ വല വലിച്ചു വഞ്ചിയിലേക്കു കയറ്റാന്‍ നന്നേ പാടുപെട്ടു. വല കീറാതിരുന്നതു ഭാഗ്യമായി. ഇത്രയും കൃത്യതയോടെ മത്സ്യക്കൂട്ടം നില്‍ക്കുന്ന സ്ഥലമെവിടെയെന്നറിഞ്ഞ ഈ മനുഷ്യന്‍ ആരെന്ന അത്ഭുതത്തോടെയാണു് എല്ലാവരും  കരയിലേക്കു വഞ്ചി തുഴഞ്ഞതു്.

കരയില്‍ നിന്നും ഏതാണ്ടു നൂറുവാര അകലെ വഞ്ചിയെത്തിയപ്പോള്‍ യോഹന്നാന്‍ വിളിച്ചു കൂവി: "അതു കര്‍ത്താവാണു്... ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേറ്റ കര്‍ത്താവ്...."
"ഈശോയേ, ഞാനെന്തേ നിന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല!"  ശിമയോന്‍ അത്ഭുതത്തോടെ കരയിലേക്കു നോക്കി. 

അടിവസ്ത്രം മാത്രം അണിഞ്ഞു നിന്നിരുന്ന ശിമയോന്‍ മേലങ്കി വാരിച്ചുറ്റി കടലിലേക്കു ചാടി. വഞ്ചിയെത്തുന്നതിനു മുമ്പേ കരയില്‍, ഈശോയുടെ സമീപമെത്തി. 

"കര്‍ത്താവേ, ഞാന്‍ പാപിയാണേ, നീയെന്നെ വിട്ടുപോയ്ക്കൊള്ളൂ...."
ഈശോയുടെ മുന്നില്‍ മുട്ടില്‍ നിന്നു ശിമയോന്‍ കരഞ്ഞു.
വഞ്ചി കരയിലടുത്തു. അപ്പോള്‍ പിടിച്ചു കൊണ്ടുവന്നതില്‍ ചില മത്സ്യങ്ങള്‍ ചുട്ടെടുത്തു കടല്‍ തീരത്തു  തന്നെ പ്രാതലൊരുക്കി.
പ്രാതലിനുശേഷം ഈശോ ശിമയോനോടു ചോദിച്ചു:

"യോനായുടെ പുത്രനായ ശിമയോനേ, നീയെന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നോ?"
"ഉവ്വു കര്‍ത്താവേ" മറുപടി പെട്ടെന്നായിരുന്നു. 
"നീയെന്റെ ആടുകളെ മേയ്ക്കുക!"
ഒരു നിമിഷത്തെ നിശബ്ദതയ്ക്കു ശേഷം ഈശോ വീണ്ടും ചോദിച്ചു: "ശിമയോനേ, ഇവരെല്ലാവരെയുംകാള്‍ അധികമായി നീയെന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നോ?"
"കര്‍ത്താവേ, ഞാന്‍ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുവെന്ന് നീയറിയുന്നല്ലോ!"
"എന്റെ കുഞ്ഞാടുകളെ മേയ്ക്കുക."
മൗനത്തിന്റെ മേലാപ്പണിഞ്ഞ ചില നിമിഷങ്ങള്‍ കടന്നു പോയി. ഈശോ ശിമയോന്റെ കണ്ണുകളിലേക്കു നോക്കി. അയാളുടെ കണ്ണുകളില്‍ തന്നെ ദൃഷ്ടിയുറപ്പിച്ചു കൊണ്ട്, അവന്‍ ഒരിക്കല്‍ കൂടി ചോദിച്ചു: "ശിമയോനേ, യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ നീയെന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുവോ?"
യേശുവിന്റെ കണ്ണുകളില്‍ നിന്നും ഒരു വാള്‍ തന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്കു തുളച്ചു കയറുന്നതായി ശിമയോനു തോന്നി...
ആ വര്‍ഷത്തെ പ്രധാന പുരോഹിതനായിരുന്ന കയ്യാഫാസിന്റെ ഭവനത്തില്‍ വച്ചു യഹൂദപ്രമാണികള്‍ ഈശോയെ ചോദ്യം ചെയ്തു. പൂമുഖത്തു ബന്ധിതനായി നിന്ന ഈശോയില്‍ നിന്നും ഏതാനും വാര അകലെ തീ കാഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്ന സേവകര്‍ക്കിടയില്‍ ശിമയോനും തീകായാനിരുന്നു. മനസ്സില്‍ ഭയം അലയടിച്ചിരുന്നെങ്കിലും ഗുരുവിനെ അവര്‍ എന്തു ചെയ്യും എന്നറിയാനുള്ള ആകാംക്ഷയാണു്‌ ശിമയോനെ അവിടെത്തിച്ചതു്. തീ കായാനിരുന്നവര്‍ക്കിടയിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു പരിചാരിക അവനോട്  ചോദിച്ചു:
"ആ നില്‍ക്കുന്നവന്റെ ശിഷ്യനല്ലേ നീ?"
"അല്ല" ശിമയോന്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു.
"നിന്നെ ഞാന്‍ അവനോടൊപ്പം കണ്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ" അപ്പോള്‍ അവിടേക്കെത്തിയ മറ്റൊരുവന്‍ പറഞ്ഞു.
"നിങ്ങള്‍ക്കാളു തെറ്റിയതാകും" ശിമയോന്‍ തലതിരിച്ചു.
"സംസാരം കേട്ടിട്ടു നിങ്ങള്‍ ഒരു ഗലീലിയനാണെന്നു തോന്നുന്നന്നല്ലോ. ഇവന്റെ ശിഷ്യരിലധികവും ഗലീലിയരാണല്ലോ!"
"നിങ്ങളെന്നെ വെറുതേ വിടൂ. ഞാനിയാളെ അറിയുക പോലുമില്ല." 

അവന്‍ പിറുപിറുത്തു കൊണ്ട് അവിടെ നിന്നെഴുന്നേറ്റു. പെട്ടെന്ന് എവിടെയോ പാതിരാക്കോഴി കൂകി. 
സ്വയമറിയാതെ ശിമയോന്‍ ഈശോയ്ക്കു നേരെ നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകള്‍ ഈശോയുടെ കണ്ണുകളുമായി ഒരുനിമിഷമിടഞ്ഞു. ആ നോട്ടത്തില്‍ അവന്റെ ഹൃദയം നുറുങ്ങി. ഇന്നു രാത്രി പൂവന്‍കോഴി രണ്ടുവട്ടം കൂകുന്നതിനു മുമ്പു നീയെന്നെ മൂന്നു തവണ തള്ളിപ്പറയുമെന്ന ഈശോയുടെ വാക്കുകള്‍ അവനോര്‍ത്തു. 
പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്കോടിയ ശിമയോന്‍ അവിടെ  ഒറ്റയ്ക്കിരുന്നു കരഞ്ഞു.

കയ്യാഫാസിന്റെ ഭവനത്തില്‍ ബന്ധിതനായി നിന്നുകൊണ്ടു നോക്കിയ അതേ നോട്ടമാണിപ്പോഴും! 

ശിമയോന്‍ പത്രോസിന്റെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു. ഇടറിയ ശബ്ദത്തില്‍ അവന്‍ പറഞ്ഞു; "ഗുരോ നീയെല്ലാം അറിയുന്നു, ഞാന്‍ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുവെന്നും നീയറിയുന്നു." മുട്ടുകാലില്‍ നിന്നുകൊണ്ടു് അവന്‍ കുനിഞ്ഞു മണല്‍പ്പുറത്തു നെറ്റി ചേര്‍ത്തു.
"പത്രോസേ, നീയെന്റെ കുഞ്ഞാടുകളെ മേയ്ക്കുക" ഈശോ കൈയ്യുയര്‍ത്തി ശിമയോനെ ആശിര്‍വ്വദിച്ചു.
എന്തുകൊണ്ടോ ഒറ്റുകാരനായ യൂദാസ് കറിയോത്തിന്റെ മുഖമായിരുന്നു ശിമയോന്റെ മനസ്സില്‍ അപ്പോള്‍ തെളിഞ്ഞതു്. അറിയാതെ അവന്റെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞു. ഈശോ തന്നോടു കാണിച്ച സ്നേഹാധിക്യം നല്കിയ സന്തോഷത്താലാണോ യൂദാസിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഓര്‍മ്മയുണര്‍ത്തിയ സന്താപത്താലാണോ കണ്ണുകള്‍ സജലങ്ങളായതെന്നു തിരിച്ചറിയാന്‍ ശിമയോനു കഴിഞ്ഞില്ല. 
സംഭവ ബഹുലമായ ആ ദിനത്തിന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ ശിമയോന്റെ മനസ്സിലേക്കു വീണ്ടും പെസഹാ രാത്രിയുടെ ചിന്തകള്‍ കൊണ്ടുവന്നു. ഇതേ ഗത്സമേന്‍ തോട്ടത്തിലാണു് ആ രാത്രിയില്‍ അവരെത്തിയതു്, കറിയോത്തുകാരന്‍ യൂദാസിനൊപ്പം! റോമന്‍ പടയാളികളേയും പ്രധാന പുരോഹിതന്റെ ശിങ്കിടികളേയും നയിച്ചുകൊണ്ടു വന്ന യൂദാസ്, ഈശോയെ മാറോടു ചേര്‍ത്തണച്ചു.
"ഗുരുവേ സ്വസ്തി" അവന്‍ ഈശോയുടെ കവിളില്‍ ചുംബിച്ചു.

"യൂദാസേ, ചുംബനം കൊണ്ടാണോ നീ മനുഷ്യപുത്രനെ ഒറ്റിക്കൊടുക്കുന്നതു്?"
ഈശോയുടെ ചോദ്യം കേട്ട ശിമയോന്‍ അപകടം മണത്തു. കൈയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന വാള്‍ ഉറയില്‍ നിന്നൂരി. പ്രധാനപുരോഹിതന്റെ പരിചാരകരില്‍ ഒരുവന്‍ ഈശോയെ പിടിക്കാനായി മുന്നോട്ടാഞ്ഞു.  അവനു നേരെ ശിമയോന്‍ വാള്‍ വീശി. വാള്‍ അവന്റെ വലതുചെവിയുടെ അല്പഭാഗം ഛേദിച്ചു കളഞ്ഞു.
"ശിമയോനെ, വാള്‍ ഉറയിലിടുക; വാളെടുത്തവന്‍ വാളാല്‍ തന്നെയൊടുങ്ങും" ഈശോ പരിചാരകന്റെ മുറിവേറ്റ ചെവിയുടെ മേല്‍ തന്റെ കൈകള്‍ ചേര്‍ത്തു. അവന്റെ മുറിവ് സൗഖ്യമായി.
ആ രാത്രിക്കുശേഷം ശിമയോന്‍ , യൂദാസിനെ കണ്ടിട്ടില്ല. കുശവന്റെ പറമ്പില്‍ അവന്‍ തൂങ്ങിമരിച്ചു എന്നു കേട്ടിട്ടും കാണാനായി പോയതുമില്ല.
പുരോഹിതപ്രമാണികളുടെയും ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെയും പ്രേരണയാല്‍, ഈശോയെ കുരിശില്‍ തറച്ചു കൊല്ലാന്‍ പീലാത്തോസ് വിധിച്ചതറിഞ്ഞ യൂദാസ്, ദേവാലയത്തിലെത്തി പ്രധാനപുരോഹിതനെ കണ്ടു കലഹിച്ചിരുന്നതായി പിന്നീടറിഞ്ഞു.
"നിഷ്കളങ്കരക്തത്തെ ഒറ്റുകൊടുത്ത മഹാപാപിയാണു ഞാന്‍ ! പാപത്തിന്റെ കൂലിയായ ഈ പണം എനിക്കു വേണ്ട" യൂദാസ് പ്രധാന പുരോഹിതന്റെ മുന്നില്‍ ക്രോധത്തോടെ അലറി. അവന്‍ അയാളുടെ മുന്നിലേക്കു മുപ്പതു വെള്ളിനാണയങ്ങള്‍ വലിച്ചെറിഞ്ഞു.
"എന്നിട്ടു നീയെന്തിനാണു പോയി തൂങ്ങി മരിച്ചതു്? നിനക്ക് ഈശോയുടെ കുരിശിന്‍ ചുവട്ടിലേക്കൊന്നോടാമായിരുന്നില്ലേ? ആ പാദങ്ങളില്‍ തൊട്ടു മാപ്പിനായി യാചിക്കാമായിരുന്നില്ലേ?" - ശിമയോന്റെ മനസ്സില്‍ തിബേരിയോസ് കടലിലെ തിരകള്‍ പോലെ വീണ്ടും ചിന്തകള്‍ അലയടിച്ചു.
"നിന്നെക്കാള്‍ വലിയ അപരാധം ചെയ്തവനാണു ഞാന്‍!!..... നിരാലംബനായി പീഡകള്‍ ഏറ്റുവാങ്ങി നിന്നവനെ നിഷ്കരുണം തള്ളിപ്പറഞ്ഞവനല്ലേ ഞാന്‍? ഒരിക്കലല്ല, മൂന്നു വട്ടം! എന്നിട്ടും ഇന്നെത്രവലിയ സ്നേഹമാണ് അവനെന്നോടു കാട്ടിയതെന്നറിയുമോ? തീര്‍ച്ഛയായും നിന്നെയും അവന്‍ സ്നേഹിക്കുമായിരുന്നു...! 
യൂദാസ് നീയെന്തിനാത്മഹത്യ ചെയ്തു? നിന്റെ പാപത്തെ പശ്ചാത്താപത്തിന്റെ കണ്ണുനീരില്‍ കഴുകി തിരിച്ചെത്താന്‍ ജീവിതം നിനക്കു വഴി തുറക്കുമായിരുന്നില്ലേ? ആത്മഹത്യ കൊണ്ടു നീയെന്തു നേടി, ലോകാവസാനം വരെ നിലനില്‍ക്കുന്ന ഒറ്റുകാരനെന്ന പേരല്ലാതെ? 
യൂദാസ്...,  ഗുരു നിന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു, ഞങ്ങള്‍ എല്ലാവരും നിന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു, സ്നേഹമെന്നാല്‍ ചോരയിറ്റുന്ന മുറിവുകളാണെന്നു ജീവിതം കൊണ്ടു തെളിയിച്ച ഗുരുവിന്, നിന്നെ ഒരിക്കല്‍ കൂടി മാറോടു ചേര്‍ക്കാന്‍ അവസരം നല്കാതെ നീയെന്തിനാത്മഹത്യ ചെയ്തു... ഗുരുവിന്റെ പാദം കണ്ണീരു കൊണ്ടു കഴുകാന്‍ എനിക്കിന്നവസരം കിട്ടി. എന്നാല്‍ ആത്മഹത്യയാല്‍  നീ ഇല്ലാതാക്കിയതു നന്മയിലേക്കുള്ള ഒരു മടങ്ങി വരവല്ലേ? "
ശിമയോന്‍ തന്റെ ചങ്ങാതിയെക്കുറിച്ചോര്‍ത്തു തേങ്ങിക്കരഞ്ഞു. 

2 അഭിപ്രായങ്ങൾ:

  1. ഗുരു നിന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു, ഞങ്ങള്‍ എല്ലാവരും നിന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു, സ്നേഹമെന്നാല്‍ ചോരയിറ്റുന്ന മുറിവുകളാണെന്നു ജീവിതം കൊണ്ടു തെളിയിച്ച ഗുരുവിന്, നിന്നെ ഒരിക്കല്‍ കൂടി മാറോടു ചേര്‍ക്കാന്‍ അവസരം നല്കാതെ നീയെന്തിന് ആത്മഹത്യ ചെയ്തു... ഗുരുവിന്റെ പാദം കണ്ണീരു കൊണ്ടു കഴുകാന്‍ എനിക്കിന്ന് അവസരം കിട്ടി. എന്നാല്‍ ആത്മഹത്യയാല്‍ നീ ഇല്ലാതാക്കിയത് നന്മയിലേക്കുള്ള ഒരു മടങ്ങി വരവല്ലേ ?? -വാസ്തവം

    മറുപടിഇല്ലാതാക്കൂ
  2. വായനയ്ക്കും അഭിപ്രായത്തിനും നന്ദി സുഹൃത്തേ...

    മറുപടിഇല്ലാതാക്കൂ